Des te soberder Ozon filmt, des te sterker wordt zijn film schreef NRC Handelsblad over Ozon’s Le Temps qui Reste. Niet alleen is Le Refuge het volgende en laatste deel in Ozons trilogie over de dood (begonnen in 2001 met Sous le Sable), soberheid is dit keer nog sterker vertegenwoordigd.
Dat homoseksualiteit al lang geen groot taboe meer is in de Westerse wereld is een feit maar desondanks is het een onderwerp dat in de filmwereld altijd met de nodige voorzichtigheid benaderd werd. Een dergelijke aanpak heeft nochtans in het verleden al wat mooie films opgeleverd.
Ballets Russes verhaalt over de artistieke erfenis van de Russische impressario Sergei Diaghilev. Vanaf 1930 poogden verschillende balletgezelschappen het succes van zijn ‘Ballets Russes’ te evenaren.
Met zijn camera zoekt Frederick Wiseman voorbij de coulissen, tot in het hart van de Parijse Opéra Garnier. Van de volgelopen krochten waar Lerouxs spook zou huizen, tot de gouden lier op het koepeldak: stuk voor stuk afgeschermde ruimten die we anders nooit gezien hadden.
Vier jonge en ervaringsloze Israëlische soldaten worden verzocht om met hun tank naar een vijandige stad te trekken nadat die gebombardeerd werd om terroristen uit de weg te ruimen. Hun missie draait echter anders uit dan verwacht wanneer ze onder vuur worden genomen door Syrische militairen.
Luchino Visconti’s Senso verhaalt over de liefdesgeschiedenis van Gravin Livia Serpieri, naar een verhaal van de culturele duizendpoot Camillo Boito. Naast de beroemde Alida Valli, sterk als de weinig benijdenswaardige gravin, castte Visconti de Amerikaan Farley Granger als Oostenrijkse luitenant.
Patrik, het adoptiekind van Sven en Göran Skoogh blijkt geen peuter van 1.5 maar een crimineel van 15. Regisseur Ella Lemhagen verpakte de vertelling met meer tragedie dan het komische plot doet vermoeden.
Gillo Pontecorvo brak in 1966 wereldwijd door met zijn briljante The Battle of Algiers. Zeven jaar eerder maakt hij echter ook al het meer dan behoorlijke, zij het ondanks een Oscarnominatie voor beste buitenlandse film minder bekende, concentratiekampdrama Kapò. Deze film komt nu ruim vijftig jaar na dato eindelijk uit op dvd.
“Als de zonzijde van de straat bezet is, loop je op straat.” Zo flaneerde de Britse entertainer Quentin Crisp in de jaren ’80 door de straten van New York. Met zijn flamboyante kledingsstijl, Britse ‘manners’ en voorliefde voor make-up hing Crisp ergens tussen Oscar Wilde en een androgyne zus van Vanessa Redgrave.
De zomer is in aantocht en er is dan ook geen betere tijd om een Italiaanse romantische komedie voor de kiezen te krijgen. Hoewel de film zijn productie in Zwitserland kende, heeft ze toch de nodige Italiaanse touch meegekregen om een zomerse sfeer te verkrijgen.
Vittorio de Sica staat vooral bekend om zijn neo-realistische klassiekers Umbert D. en Ladri di Biciclette. Oscarwinnaar Ieri, Oggi, Domani is echter in niets te vergelijken met die roemruchte voorgangers. Geen zwaar drama namelijk dit keer, maar een lichtvoetig, optimistisch en komisch drieluik.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Regisseur István Szabó tovert met Hanussen een psychologische film op het scherm met duidelijke surreëele randjes.
La Siciliana Ribelle is gebaseerd op het verhaal van Rita Atria, een Siciliaanse maffiadochter die na de moord op haar vader en broer, deed wat als ondenkbaar gold: het doorbreken van de zwijgplicht tegenover de politie.
In Antarctica bezingt Yair Hochners camera niet het ongerepte zuidpoolgebied maar de gayscene van Tel Aviv. Bibliothecaris Omer wordt binnenkort dertig en is driftig op zoek naar de man van zijn dromen.
Il Deserto dei Tartari is gebaseerd op een roman van Dino Buzzati en speelt zich af – zoals de titel reeds doet vermoeden – in de tijd van de Tartaren. De film moet echter vooral aanzien worden als een psychologische prent en niet zozeer als een typische oorlogsfilm.
In 1960 schokte regisseur Antonioni de toenmalige filmwereld wanneer hij op de proppen kwam met L’Avventura, een film die de narratieve conventies over boord gooide en een nieuw tijdperk inluidde in de filmgeschiedenis. Ook hiervoor was hij echter al actief als filmmaker van iets conventionelere films als Le Amiche en Il Grido.
De devotie van Italiaanse moeders voor hun mannelijk kroost is niet minder Italiaans dan de toren van Pisa. De gemiddelde Mario vreest enkele decennia van zijn leven voor de deegroller waarmee zelfs de bejaarde matrones nog flink kunnen zwaaien. Uiteraard heeft die medaille ook een glimmende zijde: de kookkunst en zorg van ‘mamma’ is immers ongeëvenaard.
Beelden van James Brown in topconditie. Voor de liefhebber is er geen betere opening van een muziekdocumentaire. Soul Power opent ermee en verteld vervolgens het verhaal rondom het inmiddels legendarische concert in 1974 in Kinshasa, Zaïre.
La Dolce Vita, een titel van een film die menig filmminnend persoon bekend in de oren moet klinken. Behoeft zo een klassieker nog wel een introductie? Ik denk het niet, al kan je over de film zelf wel uren doorgaan.
Verfilming van het verhaal Babettes gæstebud van de Deense schrijfster Karen Blixen waarin de Franse vluchtelinge Babette (Stéphane Audran) met haar kookkunsten bijzondere resultaten in een Deense dorpsgemeenschap bereikt.
Vierdelige vertelling van Italiaanse regisseurs: Monicelli, Visconti, Fellini en De Sica. Ieder van hen verwijst in een eigen deel op karakteristieke wijze naar het werk van de Middeleeuwse schrijver Boccaccio waarbij liefde en erotiek centraal staan.
Tunesië midden jaren ’50, het koninklijk paleis. Als de mooie dienstmeid Khadija beseft dat haar dochter Alia een aantrekkelijke jonge vrouw is geworden, waarschuwt zij haar dochter voor de gretigheid van de adelijke heren. ‘Als er iets met je gebeurt, ben je verloren’, drukt Khadija haar dochter met zoveel klem op het hart dat haar stilzwijgen op Alias prangende vraag: ‘Wie is mijn vader?’, boekdelen spreekt.
Of het nu de drugsdealende oma is met haar doodzieke man, de depressieve vrouw die haar hart ophaalt met internetseks of César en Opo die werken in de lokale supermarkt, de hoofdfocus van Tapas is niet zo makkelijk te detecteren.
Een bijna blinde componist en bordeeleigenaar componeert een tango tijdens een vrijpartij met een sensuele dame. Als zij de betreffende dans met een gloeilamp tussen haar benen uitvoert, doopt hij de tango ‘La Lamparita’. Vreemd verhaal? In La Puta y la Ballena is het slechts een klein onderdeel van de gezwollen toon vol typisch Spaanse elementen als erotiek, kleurrijk drama en schreeuwerige personages.
Het geordende leventje van advocaat Sam en zijn partner, ex-hockeyprof Eric, komt in het gedrang als beide heren zorg moeten dragen voor de excentrieke tiener Scot. Bovendien vormt Scot met zijn liefde voor sieraden en make-up niet bepaald de modelzoon voor Eric, die op zijn werk niet voor zijn geaardheid uit durft te komen.
Speelfilmdebuut van regisseur Tom Kalin (Savage Grace) waarin hij met behulp van archiefbeelden en eigen filmscènes in zwart-wit zijn visie op de relatie tussen de beruchte criminelen en ontvoerders Richard Loeb en Nathan Leopold weergeeft.
Karim werkt op een struisvogelboerderij. Als er een vogel ontsnapt, wordt hij ontslagen en moet hij als kostwinnaar van zijn gezin opzoek naar een andere baan. Hij wordt brommertaxichauffeur, maar daarmee zijn al zijn zorgen en problemen niet voorbij.
Er zijn van die films waarbij je superlatieven tekort komt om je bewondering uit te spreken. Young@Heart is zo’n film.
De Duitsers hebben de laatste jaren patent op uitstekend drama. Vier Minuten een film over een jonge veroordeelde vrouw met een groot muzikaal talent is daarop geen uitzondering.
Regisseur François Ozon houdt er wel van om verschillende genres te exploreren. Al vinden we in al zijn films ook zijn typische stijl terug. Les Amants Criminels was één van zijn vroegere films en kan het best omschreven worden als een mix tussen een Hans en Grietje-sprookje en een gewelddadige film als Natural Born Killers. Mysterieus, spannend en beklemmend.
Hoewel het Italiaanse neorealisme na 1952 niet meer als aparte filmstroming bestond, verschenen er de daaropvolgende jaren nog wel eens prenten die prima onder die noemer geschaard konden worden. Il Posto uit 1961 is er zo een. De titel betekent niets meer dan ‘de baan’ en zo simpel als de naam is het verhaal erachter ook.
Regisseur Luchino Visconti stond er vooral om bekend om films af te leveren over de Italiaanse elite. Het bekendste en waarschijnlijk ook meest geslaagde voorbeeld is Il Gattopardo. Dertien jaar later komt hij aandraven met zijn laatste film die gebruik maakt van een gelijkaardige setting, L’Innocente. Deze film speelt zich af in het negentiende eeuwse Italië waarin we een blik krijgen op het liefdesleven van een koppel uit aristocratische kringen.
Regisseur Federico Fellini staat bekend om zijn vaak eenvoudige verhaaltjes die opgefleurd worden met clowneske personages en surrealistische taferelen. Dergelijke eigenschappen zijn ook weer terug te vinden in Il Bidone.
Bij de arrogante, homoseksuele modefotograaf Romain wordt een terminale kanker geconstateerd. Hij gaat zich in eerste instantie nog afstandelijker gedragen tegenover de paar mensen die hij liefheeft. Een gesprek met zijn oma, bij wie hij wel zichzelf kan zijn, en een opmerkelijk voorstel van een onvruchtbaar echtpaar hebben grote invloed op zijn leven.
Ondanks relatief klein budget een aangrijpende, intrigerende en ontroerende film van Doris Dörrie over verlies, liefde, dromen en gemiste kansen. Cherry Blossoms won diverse prijzen op uiteenlopende festivals.
In 1964 komt de Italiaanse regisseur Pasolini aandraven met zijn versie van het evangelie volgens Mattheus. Het gevaar loert natuurlijk om de hoek dat een dergelijke film vervalt in een overdreven prekerige en zware prent. Gelukkig weet Pasolini dit met verve te vermijden.
Ettore Scola was een Italiaanse regisseur die in het midden van de jaren 70 furore maakte met ondermeer met C’eravamo Tanto Amati en Una Giornata Particolare. Tussen deze twee werken in kwam hij op de proppen met het sociaal-komisch drama Brutti, Sporchi e Cattivi. De liefhebbers van de films van Emir Kusturica moeten bij deze dan ook extra opletten.
Na zes speelfilms en drie films in samenwerking met andere regisseurs, komt Federico Fellini met zijn 8.5e film aanzetten in 1963. Dit verklaart al meteen de titel Otto e Mezzo en etaleert hiermee meteen de autobiografische kant van wat waarschijnlijk het Magnum Opus is van één van de grootste Italiaanse regisseurs uit de filmgeschiedenis.
Voor haar laatste documentaire El Olvido keerde Heddy Honigmann terug naar haar roots: ze bracht een bezoek aan haar geboortestad Lima in Peru en gaf de stad en haar inwoners de hoofdrol.
Regisseur Marc Rothemund plaats zijn film Sophie Scholl in een oorlog context, maar houdt het wel op de achtergrond. Een oorlogsfilm moet je dus zeker niet verwachten. Sophie Scholl ontpopt zich als een praatfilm bij uitstek, die door zijn dramatische inslag nergens het goede spoor verliest.
Riso Amaro is uit hetzelfde hout gesneden als heel wat andere films uit die tijd en valt in het neorealistische hokje te stoppen. Al wordt er hier door het toevoegen van heel wat suspensvolle film-noir trekjes een extra dimensie aan toegevoegd.
Tommi heeft het eindelijk weer allemaal op een rijtje. Zijn moeder mag dan voor de zoveelste keer het gezin verlaten hebben voor een rijke man, samen met zijn vader Renato en zus Viola redden ze zich wel. Totdat op zomaar een dag Tommi’s moeder weer voor de deur staat.
Een weduwe die alleen voor haar zes kinderen moet zorgen, een boer die een nieuw soort mest voor tomaten heeft, een koe die ziek is en een intelligent boerenzoontje dat iedere dag zes kilometer van en naar school loopt op zijn klompjes. De klompenboom is Italiaans neorealisme ten top, niet altijd even spectaculair maar oh zo boeiend.
Koken om te overleven. Dat is wat hoofdpersoon Raimundo Nonato in de Braziliaanse film Estômago (‘Maag’) moet doen. Zijn talent om magisch lekkere maaltijden neer te zetten lijkt zijn redding.
Ruim een week nadat het boek ‘Voetbal in een vuile oorlog’ uitkwam, komt er met Cordero de Dios een film uit die zich ook voor een groot deel op deze periode uit de Argentijnse geschiedenis richt. Het levert een prachtig familiedrama op, dat reden is om de debuterende regisseuse Lucía Cedrón nauwlettend te blijven volgen in de toekomst.
Italiaanse bewerking van Fjodor Dostojevski’s roman Witte Nachten door Luchino Visconti met hoofdrollen voor Marcello Mastroianni, Maria Schell en Jean Marais. Tijdens een nachtelijke wandeling ontmoet de klerk Mario de bijzondere Natalie die op een brug staat te wachten en raakt geïntrigeerd door haar.
Arbeiderszoon Frank wordt directie-stagiair bij het bedrijf waar zijn vader al dertig jaar aan dezelfde machine werkt. De directie ziet wel wat in Frank’s theorieën omtrent de invoering van de 35-urige werkweek. Hij moet zijn opvattingen echter heroverwegen als hij erachter komt dat de directie zijn plan als dekmantel wil gebruiken.
Een kleine crimineel besluit dat het tijd is om het roer om te gooien. Hij gaat het rechte pad op en doet vanaf nu alleen nog maar goede dingen. Al snel blijkt dat echter makkelijker gezegd dan gedaan in It’s Hard to Be Nice.
In Annie Leibovitz: Life Through a Lens, behandelt regisseur Barbara Leibovitz de indrukwekkende carrière van haar zus: de gevierde fotografe Annie Leibovitz.
Umberto Domenico Ferrari is een oude en eenzame man. Na een levenlang gewerkt te hebben zou hij nu moeten genieten van zijn nadagen, maar vanwege zijn karige staatspensioen woont hij noodgedwongen op een te kleine kamer. De vrouw van wie hij het huurt is signor Umberto liever kwijt dan rijk.
Het Italiaanse neorealisme bracht enkele pareltjes van films voort. Een van die meesterwerken komt nu 60 jaar na dato eindelijk uit op dvd, en dat werd tijd ook.
Zweedse bewerking van Mozarts opera Die Zauberflöte door de befaamde regisseur Ingmar Bergman. Naast het sprookjesachtige verhaal van prins Tamino, prinses Pamino en de flierefluiter Papageno brengt Bergman ook het reilen en zeilen van de voorstelling in beeld.
Berlijn 1943. Joden hebben het moeilijker dan ooit en doen er alles aan om uit handen van de Duitsers te blijven. Zo ook de Joodse Felica. Toch kan ze geen weerstand bieden aan de Duitse Lilly, moeder van vier kinderen, vrouw van een Duitse soldaat en de werkgeefster van haar huidige vriendin Ilse.
Boeiende en beklemmende film over de onconventionele relatie tussen de kunstenaar Francis Bacon en George Dyer. De mannen ontmoeten elkaar als Dyer tijdens een inbraakpoging door het dak van Bacons atelier zakt. In plaats van hem aan te geven nodigt Bacon de nachtelijke bezoeker uit in zijn slaapkamer.
De intellectuele vijftienjarige Suzanne gaat met verschillende mannen naar bed zonder ze lief te hebben omdat haar familiesituatie verschrikkelijk is. In een rauwe stijl doet Pialat haar weinig inspirerende ontdekkingsreis uit de doeken – het is echter de vraag of er wel iets te ontdekken valt.
In Sunshine schetst István Szábo op meeslepende wijze een portret van drie generaties uit een joods-Hongaarse familie. Met Ralph Fiennes in maar liefst drie hoofdrollen laat de film zich bekijken als een lijvige roman die de thema’s liefde, familie en de geschiedenis van een land verbindt en knap in balans houdt.
Een landhuis ergens op het Franse platteland, een stevige sneeuwstorm, een doorgesneden telefoonlijn, een gesaboteerde auto, het lijk van de heer des huizes en acht vrouwen. Dat zijn de elementen waarmee François Ozon 8 Femmes in elkaar heeft gezet.
Cría Cuervos biedt ons een kijk in het hoofd van een klein meisje dat door enkele levensbepalende gebeurtenissen vertoeft op de grens tussen droom en realiteit. Dit alles speelt zich af tegen een achtergrond van politieke onrust en omwentelingen in het Spanje van de jaren 70.
Een knappe homoseksuele advocaat en zijn wanhopige fag hag, die beiden op zoek zijn naar de ware. Doet dit je denken aan Will & Grace? Vreemd is het niet, Amor de Hombre is dan ook niet bijster origineel van opzet. Maar wel luchtig en grappig, met een vleugje dramatiek.
La Strada vertelt het verhaal van de wat naïeve en simpel van geest zijnde Gelsomina, die door haar moeder voor een flinke duit verkocht wordt aan de circusklant Zampano. Samen trekken ze rond met motorfiets en kar van stad naar stad om daar hun kunstjes te vertonen.
Een hete middag in augustus, een centraal ontmoetingspunt en een aantal heel vage afspraken. Hierdoor ontstaat uiteraard chaos en verwarring, mensen zien elkaar voor een ander aan en komen pas later tot de ontdekking dat er iets niet klopt.
Heden ten dage wordt onze maatschappij overstelpt met familiale problemen en meer bepaald kunnen we een duidelijk groeiende hoeveelheid echtscheidingen waarnemen binnen de gemiddelde huishoudens. De Jong tracht deze problematiek onder de loep te nemen.
Dat de Italiaanse cinema het de laatste jaren steeds beter is gaan doen is geen geheim. De Italianen zijn inmiddels ver voorbij het niveau van de spaghettiwestern. Maar buiten Italië is dat besef kennelijk nog niet helemaal doorgedrongen.
De Duitstalige film is bezig aan een enorme opmars de laatste jaren. Films als Das Experiment en Gegen die Wand wisten vanaf 2001 al een groot publiek aan te spreken. De echte doorbrak kwam in 2005 toen met Der Untergang één van de beste films van dat jaar uitkwam.
Het gezin Heke woont met vijf kinderen in een klein huurhuis en heeft het met het schamele loontje van man des huizes Jack niet makkelijk. Ondanks miserabele omstandigheden doet moeder Beth haar best om het hoofd boven water te houden.
In samenwerking met Universal Pictures geven we 4x twee vrijkaarten en 8x een Impossible puzzel weg!
Wil je op de hoogte blijven van het laatste filmnieuws? Abonneer je op onze RSS feed!
