De afgelopen twee festivaldagen bevatten al enkele pareltjes en er ligt nog enorm veel in het verschiet. Vandaag werd ik weer heel de wereld over geslingerd, Japan tot Colombia en niet te vergeten Rusland.
Voornaamste voordeel van een Filmfestival als het Rotterdamse? De overdaad aan keus. Voor elk wat wils, voor elk wat geschikts – een grote onuitputtelijke bron om je door te laten verbazen. En is jouw film uitverkocht? Dan zijn er eindeloze alternatieven. Mijn programma komt vaak pas de laatste minuten voor aanvang rond.
En zo stond ik prompt op het Internationaal Film Festival Rotterdam. Snerpend koud in de Havenstad, het is dus goed toeven in de warme zalen van de bioscopen die als onderdak dienen voor de enorme hoeveelheid films die dit jaar geprogrammeerd zijn.
“Leslie, my name isn’t Eva.” De band The Pink Mountaintops stonden aan basis van de titel van mijn eerste Imaginefilm van de dag: Leslie, My Name is Evil. Geen diepe betekenis achter deze tekst, een simpele verwarring. De regisseur verstond de zanger van de The Pink Mountaintops verkeerd en vond het zinnetje dusdanig pakkend dat het als titel voor zijn film mocht fungeren. Kan gebeuren.
Een dag met wat minder horror op het programma. Pas in het laatste kwartier van de tweede film wordt de eerste schedel gekraakt. Dat gebeurt in The Wild Hunt, een Canadese film over Live Action Role Playing, kortweg LARP. Zich als ridder verkleedde mensen meten zichzelf daarin een Middeleeuws alter ego aan.
Dag zeven alweer van het festival dat onze grootste angsten realiteit moet doen worden, onze meest fantastische fantasieën werkelijkheid en, nou ja, zo voorts. Gisteren was voor mij nogal een sof, met twee behoorlijk slechte films. Vandaag de schone taak aan de Oost-Europese cinema daar verandering in te brengen.
Een interlude, een korte dag Imagine op het programma. The Collector, van Saw-scenarist Marcus Dunstan en Genius Party Beyond, van ‘up-and-coming’ animéhuis Studio 4°C.
Vandaag was het niet enkelvoudig, niet dubbel en dwars, maar drievoudig, of driedubbel en dwars genieten! Nu goed, dat moest natuurlijk nog maar blijken, feit was wel dat ik drie films gepland had om te gaan kijken op deze vijfde dag van het Imagine. Na het weekend even fantastische filmvrij te zijn geweest, hoopte ik dat de altijd moeilijke maandag, in meerdere opzichten, een opmaat zou vormen voor een geweldig nog te komen festivalweek. Bij deze een verslag van die bewuste maandag.
De vrouw op het witte doek krijst van de pijn. Met een sierlijke boog scheert er een toiletrol langs haar hoofd. HOEEERRRR! De toon is gezet. Al sinds eind jaren 90 is de Night of Terror vaste prik op Imagine (toen nog AFFF geheten). Een nacht vol wansmakelijke films en scheldkanonnades waar de honden geen brood van lusten. Volgens traditie mag er alles naar het scherm geroepen worden. Het publiek laat geen moment onbenut: KIJK UIT VOOR DIE PRIESTERRR, HIJ IS EEN PEDOOOOO!
Filmfestivals zijn intensieve feestjes. Je beweegt je voornamelijk tussen de koffie/cola/spaatje rood (of biertje?) en de donkere bioscoopzaal om dan heel af en toe het daglicht te zien voor de lunch. Dergelijke feestjes overleef je dan ook alleen met een grenzeloze toewijding aan ‘de zevende kunst’ (film), en dat is wat dit festival voor tien dagen lang doet zinderen. Zelfs als een (enge, smerige horror-) film om 11 of 12 uur begint, dan is de ‘honger’ al enigszins te voelen. Relaxed achterover in de pluche bioscoopstoel, om dan ook weer zo op te veren wanneer een bijl of motorzaag het eerste slachtoffer van de dag maakt.
In samenwerking met Universal Pictures geven we 4x twee vrijkaarten en 8x een Impossible puzzel weg!
Wil je op de hoogte blijven van het laatste filmnieuws? Abonneer je op onze RSS feed!
