Na een indrukwekkende carrière als acteur is Clint Eastwood al een flinke tijd bezig een soortgelijke carrière neer te zetten als regisseur. Speelde hij aanvankelijk nog vaak zelf een rol in zijn films, in de afgelopen jaren nam dat steeds meer af en sinds Gran Torino in 2008 speelde hij niet meer in één van zijn eigen films. Zo ook niet in zijn nieuwste film J. Edgar. Voor de hoofdrol castte hij Leonardo DiCaprio met wie hij nog niet eerder samenwerkte. DiCaprio speelt het titelpersonage dat wereldberoemd werd door het oprichten en jarenlang met leiden van de FBI.
In een alles behalve chronologisch vertelde film krijgen we een goed beeld van het leven van John Edgar Hoover (1895-1972). Hij groeide uit tot één van de machtigste mensen van Amerika in de bijna 50 jaar dat hij hoofd was van de FBI. Niets weerhield hem ervan zijn vaderland te beschermen. Hij maakte acht presidenten en drie oorlogen mee en bond de strijd aan met bestaande en vermoedelijke bedreigingen, waarbij hij regelmatig de regels naar zijn hand zette. Hij schermde zowel zijn privé- als zijn publieke leven af en vertrouwde slechts enkele mensen om hem heen. Hij had een zeer hechte band met zijn moeder en had een opmerkelijke vriendschap met collega Clyde. Zijn secretaresse Helen Gandy, die betrokken was bij vrijwel alle plannen van Hoover, bleef hem zijn hele leven trouw. J. Edgar geeft een inkijk in dat leven en toont Hoover in diverse periodes en historische situaties.
Eastwood werkt ook dit keer weer met “vaste” crewleden als cameraman Tom Stern, production designer James J. Murakami, kostuumontwerper Deborah Hopper en editors Joel Cox en Gary Roach. Eastwood nam net als bij veel andere door hem geregisseerde films ook ditmaal de soundtrack voor zijn rekening. Het werken met een vast team als dit garandeert een zeker professioneel niveau zoals dat te zien was bij films als Hereafter, Invictus, Gran Torino en Changeling. Ook bij J. Edgar is hier zeker sprake van. Visueel is de film uitstekend verzorgd en wordt je moeiteloos meegenomen naar de verschillende historische periodes. Eastwood werkt echter zelden met dezelfde scenarist en ook bij J. Edgar blijkt helaas dat daar een reden voor is.
Het scenario is zoals gezegd a-chronologisch en in de film wordt continue tussen verschillende periodes gesprongen. Het gaat zelfs zover dat je een oude Hoover en Clyde in een lift ziet stappen en in het volgende shot stappen een jonge Hoover en Clyde uit diezelfde lift. Voor het ouder maken van de personages is overigens extreem gebruik gemaakt van make-up, want de personages worden altijd door dezelfde acteur gespeeld. Dat is heel aardig gedaan, al blijf je toch altijd zien dat de acteurs zwaar onder make-up zitten.
Het springen tussen de periodes maakt de film rommelig en versterkt het gevoel van desinteresse in het hoofdpersonage Hoover, dat je als kijker al snel hebt omdat hij lastig te vatten is en tot het eind een gecompliceerd mens blijft waar je maar weinig hoogte van krijgt. Het lukt Eastwood en zijn team om een visueel sterke film af te leveren waarin dát beeld van Hoover, dat ongetwijfeld waarheidsgetrouw is, wordt neergezet. Maar omdat de film consequent Hoover volgt en nooit een ander of breder standpunt toont van historische gebeurtenissen waar hij bij betrokken was, moet je als kijker wel echt zelf geïnteresseerd zijn in Hoover om de film de moeite waard te blijven vinden.
Bekijk de trailer
