Filmgids.nl - Filmgids, voor filmnieuws, reviews, releases en de dvd top 10

In veel opzichten is Maarten Treurniet’s nieuwste een on-Nederlandse film. Niet alleen stond op de set een deels internationale crew onder aanvoering van cameraman Giulio Biccari en speelt Rutger Hauer voor het eerst sinds jaren weer een hoofdrol in een Nederlandstalige film. Maar ook het verhaal heeft een internationaal tintje doordat het enerzijds verhaalt over topcrimineel Willem Holleder, wiens naam in de film is veranderd. Anderzijds gaat het natuurlijk over de man die een wereldmerk creëerde en daarmee één van de grootste Nederlandse exportproducten: Alfred “Freddy” Heineken. Maar bovenal is de film ook nog eens on-Nederlands goed.

De scenarioschrijvers Treurniet en Kees van Beijnum gebruikten diverse bronnen maar vooral Peter R. de Vries’ De ontvoering van Alfred Heineken (1987) waarin het verhaal verteld wordt vanuit het perspectief van Cor van Hout. De schrijvers veranderden om uiteenlopende redenen enkele aspecten maar het hoofdverhaal bleef uiteraard overeind. De film opent met Cor van Hout, Frans Meijer en Jan Boellaard die een overval op een vastgoedmagnaat beramen. Deze is echter sterk beveiligd en dus komt het neefje van Cor, Rem (oorspronkelijk Willem Holleder) met het idee om Alfred Heineken te ontvoeren, hij wordt tot dan nog niet beveiligd. Nadat de vier criminelen op een koude novemberdag Heineken en zijn chauffeur Ab Doderer voor de deur van diens kantoor ontvoeren houden ze hen drie weken gevangen tot er 35 miljoen gulden aan losgeld is betaald. Heineken, tot dan een imposante en norse man, wordt vernedert en getreiterd tijdens zijn gevangenschap en wist na zijn bevrijding één ding zeker: nu is het mijn beurt.

Hauer zet een geniale vertolking neer van Heineken, al blijf je toch ergens altijd Hauer zien. Het zal komen door zijn imposante gestalte en indrukwekkende karakterkop, maar het deert niet, het is genieten. Ook de overige rollen worden uitstekend ingevuld door Reinout Scholten van Aschat, Gijs Naber, Teun Kuilboer en Korneel Evers. Ook Heineken’s vrouw wordt prachtig neergezet door Truus te Selle. Zij gaat pas later in de film een rol van betekenis spelen, maar desondanks levert dit enkele mooie scènes op.

De humor in het script voorkomt dat de film verzand in een zwaar drama. Scherpe one-liners van Heineken zijn hier het beste voorbeeld van, maar ook een kleine verwijzing naar de succesvolle reclamecampagnes van bierconcurrent Amstel is goed geplaatst. Toch is het ook dat scenario dat enige kritiek valt toe te bedelen. Aan het begin van de film volgen we zoals gezegd de criminelen en pas vanaf Heineken’s gevangenschap komt de focus bij hem te liggen. De ontwikkeling van Rem’s personage, die we van de criminelen het meest volgen, is ook erg mager en gebeurd veel te snel. Aan het begin moeten we te doen hebben met deze jonge, simpele jongen, maar veels te snel krijg je als kijker een hekel aan hem.

Naast de acteerperformances en de humor is het production design één van de sterkste kanten van de film. Het art department is er glansrijk in geslaagd de diverse bekende locaties in Amsterdam terug te toveren naar de jaren ’80. Ook iets ogenschijnlijk simpels als een immense hoeveelheid oude, gele Heineken kratten werd gerealiseerd. Het draagt bij aan een gevoel dat je als Nederlandse kijker al snel hebt: we hebben het hier over een stukje Nederlandse geschiedenis, en dat is met De Heineken Ontvoering nu waardig naar het grote doek gebracht. Met dank aan meneer Hauer.