Vorig jaar was er de hilarische cultachtige film Step Up 3D. World Invasion: Battle Los Angeles zou wel eens diens opvolger kunnen worden voor dit jaar, al zullen weinig mensen dat zo zien. De heerlijke actie, geniale oneliners en totale hersenloosheid ten spijt. Hebben de makers een geniale mix gevonden tussen lompe actie en fijnzinnige parodie of is de film zo slecht dat je het laatste bijna vanzelf gaat hopen?
Al decennia lang beweren mensen buitenaards leven te hebben waargenomen, maar pas in 2011 worden die speculaties waarheid wanneer de aarde wordt aangevallen door onbekende krachten. Sergeant Michael Nantz van de Marine heeft zijn ontslag ingediend om met pensioen te gaan, maar ziet zich genoodzaakt om in te vallen voor een sergeant die met verlof is. Zijn reputatie is echter niet in zijn voordeel en dus wordt hij met alles behalve openarmen ontvangen bij zijn nieuwe team. Maar zoals hij zelf al zegt: “this all doens’t mather now”, want er is een onbekende vijand te verslaan en natuurlijk moet de wereld gered worden. Maar dat is logisch.
Jonathan Liebesman heeft elk spatje subtiliteit overboord gegooid en begint nagenoeg direct met waar het echt om draait in een film als deze: knallen. Dit doet hij echter met een dusdanige dosis heroïek dat het menigeen tegen de borst zal stoten. Want behalve als hersenloze actiefilm, kan World Invasion evengoed omschreven worden als promotiefilm voor het Amerikaanse leger. Nantz en zijn peloton worden als helden neergezet. Helden die nergens voor terug deinzen, consequent tot het uiterste gaan en daarbij geen eten of slaap nodig hebben. Een even hilarische als kenmerkende scène: wanneer Nantz en zijn team eindelijk terug zijn op de basis wordt het eten en drinken aangeboden. In plaats van dat te pakken, vullen ze hun munitie aan en zegt Nantz: “We already had breakfast”.
World Invasion zal bij het overgrote deel van het publiek gezien worden als inhoudsloze science fiction-oorlogspulp. Dat is enigszins begrijpelijk omdat Liebesman slechts sporadisch duidelijk maakt dat hij het allemaal ook niet erg serieus neemt. Maar in hoeverre dat zo is, blijft onduidelijk en dat is eigenlijk de film’s grootste makke. Uiteindelijk ligt het vooral aan jezelf of je World Invasion handenwrijvend en met een glimlach zal bekijken: als je het toelaat valt er eigenlijk alleen maar te genieten van old school jaren ’80 actie in een modern jasje, waarbij de hoofdpersonages ook nog een paar hilarische oneliners in de strijd mogen gooien. Hoe de aliens eruit zien is dan bijzaak en of de makers het nu allemaal zo bedoelt hebben of dat ze juist zo’n absurd slechte film gemaakt hebben dat hij weer geniaal is, eigenlijk ook. World Invasion is gewoon om te genieten, vanwege zijn genialiteit of juist zijn stupiditeit.
