Sudor Frío is een matige horror die zich traag voortbeweegt naar een toch nog geinige finale. Maar bij de finale is het al te laat, wat eraan voorafging was het allemaal precies niet. Maar neem dan Insidious. Een oprecht enge griezelfilm. Geen bloed, geen lijken, wel schrikken. Filmtip van Filmgids. Gratis.
Sudor Frío (2010)
Deze Argentijnse horrorfilm gaat in de basis al verkeerd. Een jongen en meisje lopen in de val van twee hoogbejaarde mannen. Zodra ze door hun voordeur stappen is het niet meer de bedoeling dat ze ooit nog uit hun huis komen. De kwelgeesten op leeftijd waren ooit lid van een doodseskader uit de junta van Argentinië. Die tijden zijn veranderd, maar zij niet. Ze zijn alleen wat ouder geworden. Maar daar wringt de schoen ook meteen. Hoe kan het zijn dat jongeren zich niet kunnen weren tegen twee rimpelige oudjes? Moet de kijker die vraag gewoon naast zich neerleggen om mee te gaan in de spanning? Verder duren de spelletjes die de jongeren moeten overleven gewoon te lang; regisseur Adrián García Bogliano neemt teveel tijd om de film écht te laten ontsporen. Wat resteert is te braaf en te traag. Sudor Frío heeft wel potentie, maar met alleen potentie red je het niet.
Insidious (2010)
Het dozijn van de spookhuisfilm reikt al een stuk verder dan dertien. Maar soms wil er nog wel eens iets goeds uit voort komen. Laatst nog, met Paranormal Activity bijvoorbeeld. Het is niet toevallig dat de regisseur van die film producent was van Insidious. James Wan (bekend van Saw) nam voor deze film de regie op zich. Insidious is qua opzet weinig origineel, maar qua uitwerking des te meer. Een gezinnetje verhuist. Het nieuwe huis spookt. Ze verhuizen nogmaals, maar ook op hun nieuwe stek is het niet veilig. Zou het dan toch niet aan hun woonplek liggen?
Het beste aan deze film is dat hij simpelweg eng is. Heel erg eng. Er zit een aantal scares in die bekrachtigd worden door scherpe geluidseffecten. Maar naast de spanning die onderhuids aanwezig blijft is de film ook bij vlagen surreëel. Wan creëert met veel lichte en grijzige kleuren een boze nachtmerrie. De plaaggeest uit de film is verder erg bizar en zeker binnen het realistische kader van de film vormt hij een contrast, waardoor de surreële sfeer alleen maar versterkt wordt. Een ware griezelverschijning. Insidious is vooral een subtiele horrorfilm met een aantal felle schrikmomenten die niet om bloed of lijken draaien. Het is leuk om weer eens zo’n goed doordachte griezelfilm te zien, want slechte zijn er al genoeg. Zoals The Haunting in Connecticut van twee jaar geleden op Imagine bijvoorbeeld. Dit kan nog wel eens de festivaltopper zijn van 2011!
