Van klasbakregisseur Danny Boyle, o.a.: Slumdog Millionaire, Trainspotting en 28 Days Later, komt 127 Hours. Gebaseerd op het waargebeurde verhaal van bergbeklimmer en avonturier Aron Ralston. Verschillende berichten melden over mensen die flauwvielen tijdens de film vanwege de heftigheid. Onzin natuurlijk, alhoewel in de perszaal werd er toch ook echt iemand onwel.
Aron Ralston vertrekt in zijn eentje een woestijnachtig berggebied in. Hij als doorgewinterde avonturier doet dit regelmatig en kent het gebied op zijn duimpje. Als hij twee jonge bergbeklimmers tegenkomt leidt hij die dan ook vrijwillig naar de mooie plekken van het gebied. Hij heeft de dames nog maar net gedag gezegd of hij raakt met zijn arm bekneld onder een losschietend rotsblok. Wat volgen zijn 127 eenzame, maar bikkelharde uren waarin alle hoogte en dieptepunten uit Ralston’s leven aan ons voorbij komen.
James Franco zullen de meeste mensen kennen van zijn rollen in de recente Spiderman-films. De laatste jaren heeft hij het steeds drukker gekregen en dat is te begrijpen gezien zijn performance in 127 Hours. Een Oscarnominatie zou terecht zijn. Franco weet het avontuurlijke en ongeremde personage namelijk mooi tot leven te wekken. De hallucinaties en waanbeelden die hij naarmate hij langer vastzit steeds meer krijgt zijn daarbij levensecht. Dit heeft naast Franco’s indrukwekkende performance ook te maken met de cinematografie en montage.
Boyle maakte vrijwel uitsluitend gebruik van digitale camera’s en die geven samen met de beelden uit Ralston’s homevideocamera een heel realistisch gevoel. De montage is daarbij snel en flitsend en maakte meermaals gebruik van opdelen van het scherm in meerdere beelden. Dit komt bij de hallucinaties het best tot zijn recht.
Ook de soundtrack van A.R. Rahman draagt bij aan de heftige ervaring die 127 Hours als geheel toch wel is. Het is de humor van Ralston die de kijker af en toe wat lucht weet te geven in de uitzichtloze situatie waarin hij verzeild is geraakt. De scène waarin hij tegen zijn eigen homevideocamera speelt alsof hij bij een grote televisieshow zit, is een van de hoogtepunten van de film. Memorabel en zeer heftig is uiteindelijk natuurlijk de scène waarin hij besluit voor het leven te kiezen en zijn botte zakmes in zijn arm zet.
127 Hours is zeker niet voor iedereen geschikt, maar verdient door de prachtige visuele stijl van Boyle, de indrukwekkende acteerprestaties en betoverende soundtrack een groot publiek. Na tal van topfilms flikt Boyle het dus gewoon weer. Maar na het zien van deze film zal iedereen naast Boyle nog een nieuwe held ontdekken: Aron Ralston. Respect; is het juiste woord.
Bekijk de trailer
