Na 7 jaar komt regisseur Sylvain Chomet eindelijk met een nieuwe film aanzetten. Zijn debuutfilm Les Triplettes de Belleville was een groot succes, mede door zijn unieke animatiestijl en subtiele grappen. Voor zijn nieuwste deed Chomet een beroep op een novelle van niemand minder dan Jacques Tati, toch wel een meester van de visuele en subtiele humor. Een ideale combinatie, leek ons, maar voldoet de uitwerking aan de torenhoge verwachtingen?
Het ongeproduceerde script van Tati is natuurlijk belangrijk en veel aanpassingen zijn er niet gedaan. Het enige verschil met het originele script is dat het grootste deel zich afspeelt in Schotland en niet in Tsjecheslovakije. Wie ooit een Tati heeft mogen aanschouwen, zal vast en zeker de invloeden herkennen. Bovendien is het hoofdpersonage in deze film een geanimeerde versie van Tati zelf, gemaakt door Laurent Kirchner. Hij is een rondtrekkende goochelaar wiens act niet overal met evenveel enthousiasme wordt onthaald. Na optredens in Parijs en Londen, trekt hij naar Schotland op uitnodiging van een stereotiepe zatlap. Eens aangekomen ontmoet hij een hardwerkend meisje gehuldigd in lompen. Het meisje is geïnteresseerd in zijn magie en vergezelt hem verder op zijn reis.
Dit lijken de grote lijnen van het verhaal maar meer is er nu eenmaal niet. De film is repetitief en er is weinig plot-progressie wat voor sommigen wel een negatief punt zal zijn. De personages in de film zijn ook karikaturaal, zoals het een goede Chomet-film betaamt. Dat zorgt er op zijn beurt wel voor dat de meeste personages bijzonder vlak zijn en zelfs de protagonisten nogal aan de oppervlakte blijven. Diepgaande identificatie met de karakters wordt daardoor toch wel bemoeilijkt. Ook lijken enkele handelingen van de personages een beetje vreemd terwijl andere dan weer overdreven worden uitgelegd.
Voor het drama aspect moet je deze film dus niet echt kijken maar dat is minder negatief dan het lijkt. Cinematografisch is de film namelijk om van te smullen. Prachtige decors en de karikaturale animatiestijl worden aangevuld met bloedmooie kleuren die allen voor een geweldige sfeer zorgen. Edinbourgh fungeert als hoofddecor en ook geanimeerd blijkt het een gezellige stad te zijn. Ook de muziek is vaak sfeerverhogend en wordt niet overdadig en op de juiste momenten ingezet. Het einde zal bij velen hard aankomen en zo zal de film toch nog wat dramatische impact hebben.
De DVD bevat overigens geen ondertitels maar dat hoeft geen euvel te zijn. Buiten enkele Franse en Engelse bekende zinnetjes en wat onverstaanbaar gebrabbel wordt er namelijk niets gezegd. In dat opzicht is het zeker sterk dat Chomet toch nog emoties weet op te roepen bij de kijker en doet de film aan als een mime. Net zoals bij veel Tati-films. Geen perfecte film dus maar allerminst een mislukte. Daarvoor is de sfeertekening te prachtig en het oppervlakkige verhaaltje te mooi. Iets meer humor en wat minder schreeuwerige emoties hadden de film waarschijnlijk goed gedaan. Dat wordt hopelijk voer voor een volgende Chomet want het potentieel voor een meesterwerk is er zeker.
