Filmgids.nl - Filmgids, voor filmnieuws, reviews, releases en de dvd top 10

Disney’s remake van hun eigen Tron is visueel indrukwekkend, maar naast de 3D beelden blijft er weinig meer over dan een zwak Disney-verhaal. Met nare Christelijke bijsmaak. Jeff Bridges speelt dezelfde dubbelrollen als in het origineel, alleen werd dit keer een vrij onverdienstelijk beroep gedaan op computer effecten om Bridges jonger te maken. Dat is visueel gezien dan ook wel het enige minpuntje.

De 27-jarige zoon van Kevin Flynn, Sam, doet onderzoek naar de verdwijning van zijn vader, ooit bekend als ’s werelds vooraanstaande game-ontwikkelaar. Tijdens zijn zoektocht leidt een vreemd signaal hem naar Flynns Arcade waar hij in de digitale wereld van Tron wordt getrokken. Dezelfde wereld waar zijn vader al 20 jaar blijkt te leven. Samen met Kevins vertrouweling Quorra komen vader en zoon in een levensgevaarlijk gevecht terecht met een meedogenloze vijand. Zij moeten zien te ontsnappen uit een even geavanceerde als gevaarlijke cyberwereld.

Jeff Bridges keert terug in de rol van Kevin Flynn, een rol die hij ook speelde in de originele Tron uit 1982. De man die een cultheld werd als The Duke in The Big Lebowski speelt dus dezelfde rol, al is hij nu 28 jaar ouder. Gezien de verschillende tijdlijnen in het verhaal moest hij voor enkele jonger gemaakt worden. Dit is niet met make-up gedaan maar met computer special effects. Helaas is dat wel erg opzichtig en werkt het regelmatig zelfs afleidend. Voor Tron werd de zogenaamde Emotion Caputure technologie gebruikt om zo een volledig gedigitaliseerd hoofd en lichaam op een bestaand acteur te integreren. Nadeel: menselijke details ontbreken en erger: de ogen leven niet. Zijn hoofd en ogen lijken dan ook op die van de personages uit een van Robert Zemeckis recentere films.

Op het fun facts lijstje van Disney prijken allerlei primeurs, waaruit duidelijk blijkt: het gaat om de visuele effecten en niet om de inhoud. Een opmerkelijke opmerking daarbij is deze: ‘de 3D technologie in Tron is nog voor de komst van Avatar ontwikkeld en wordt vandaag de dag als meest geavanceerd gezien’. Gezien de beelden lijkt het tegenovergestelde echter waar. De beelden zijn minder indrukwekkend dan die uit Avatar en lijken ook minder geavanceerd wat betreft bijvoorbeeld scherpte-diepte en bewegingssnelheid. Theoretisch gezien kan de technologie dus misschien wel geavanceerder zijn, in de praktijk valt dit tegen. Tron bevestigd de mijlpaal die Avatar is en voorlopig nog wel zal blijven.

De eerder genoemde Christelijke bijsmaak zit hem in het feit dat Kevin Flynn als een soort God wordt neergezet. Niet alleen wat betreft scenario, maar zeker ook wat betreft het production design rondom zijn personage, zoals zijn kleding en de inrichting van zijn appartement. Het voegt niets toe, is overtrokken en leidt daardoor vooral af, de relatie van Kevin Flynn tot de wereld van Tron is zonder deze uiterlijke kenmerken en bepaalde dialogen, meer dan duidelijk.

Tron: Legacy 3D, van debuterend regisseur Joseph Kosinski, kan op visueel vlak nog indruk maken, maar haalt desondanks niet het niveau van films als Avatar. Inhoudelijk is de film zeer zwak en zal het zelfs de meest doorgewinterde Disney-fans nog versteld doen staan met de clichés in het verhaal en de platte personages. Gelukkig maken de 3D beelden een hoop goed.