Na 21 Grams en The Assassination of Richard Nixon spelen Sean Penn en Naomi Watts voor de derde keer samen de hoofdrollen in een film. Nu is het Fair Game, dat overigens net als The Assassination of Richard Nixon een waargebeurd, politiek gerelateerd verhaal verteld. Ditmaal het recente verhaal van de mooie, jonge Valerie Plame, die naast moeder en echtgenote ook een functie als geheime CIA-spion vertolkte. Naomi Watts en Sean Penn zijn op dreef in deze verder weinig verrassende verfilming van een opmerkelijke gebeurtenis.
De zaak die uiteindelijk uitliep op het Plamegate-schandaal begint met een bezoek van journalist en voormalig ambassadeur Joseph Wilson aan Niger. Daar ontdekt hij dat het bewijsmateriaal voor de aankoop van uranium door Saddam Hoessein vervalst is. Dit gebruikt hij nadrukkelijk voor zijn kritische stuk over leugens rond de Irak-oorlog in de New York Times. Een week later wordt de geheime identiteit van zijn vrouw, CIA-agente Valerie Plame, onthuld in de pers. Het lekken van haar identiteit is een misdaad, dus start er een onderzoek waarbij ambtenaren tot het allerhoogste niveau worden gehoord. Plamegate ontaard in een historische krachtmeting tussen vrije pers, strategische politiek en de harde waarheid.
Sean Penn is in het dagelijks leven ook zeer politiek betrokken en zet zijn bekendheid bij de Amerikaanse verkiezingen vaak nadrukkelijk in. Bij zijn rol keuzes komt dit ook duidelijk naar voren, want de laatste jaren speelde Penn in diverse andere politieke films als Milk, The Interpreter, All the King’s Men en Persepolis. De rollen zijn desalniettemin zeer uiteenlopend en Penn weet telkens weer te verrassen. In Fair Game is hij ook goed op dreef, evenals de acht jaar jongere Watts. De twee acteurs zijn prima aan elkaar gewaagd, maar het leeftijdsverschil is in tegenstelling tot hun eerdere samenwerkingen, wel duidelijk te zien. Het is enigszins afleidend, maar Penn en Watts hebben genoeg kwaliteiten in huis om dat weg te spelen.
Vanwege de recht-toe-rechtaan en weinig inspirerende verfilming die Fair Game is geworden, kun je je als kijker afvragen waarom je het zeer recente, waargebeurde verhaal van Valerie Plame, dat velen al kennen of in ieder geval zo kunnen opzoeken, zou willen verfilmen? Doug Liman’s redenen lijken niet erg ambitieus omdat hij vrijwel niets meer doet dan het opmerkelijke verhaal vertellen. Was zijn grootste succes, The Bourne Identity, nog uiterst spannend. Fair Game is vooral een drama en komt als thriller niet erg uit de verf. Dit heeft ook alles te maken met het scenario waarin het echtpaar Plame en Wilson centraal staan. Het verder degelijke scenario geeft Watts en Penn vrij baan om hun talent te tonen. Gelukkig laten ze dit niet na en valt er toch genoeg te genieten bij deze verder standaard verfilming van een fascinerend stukje recente geschiedenis.
Bekijk de trailer
