“Hoe soberder hij filmt, hoe groter de impact en de ontroering” schreef NRC Handelsblad over François Ozon’s Le Temps qui Reste. Niet alleen is Le Refuge het volgende en laatste deel in Ozons trilogie over de dood (begonnen in 2001 met Sous le Sable), soberheid is dit keer nog sterker vertegenwoordigd.
Mouse en Louis, twee heroïneverslaafde geliefden, wonen als zwervers in het leegstaande Parijse appartement van Louis schatrijke moeder. Wanneer een overdosis een eind maakt aan Louis leven, wordt Mouse wakker in het ziekenhuis. Ze blijkt zwanger. De familie van Louis geeft op de begrafenis (waar Mouse verschijnt in een jas met panterprint) te kennen dat het kind geaborteerd moet worden. Mouse vlucht naar Zuid-Frankrijk. Verschanst in het zomerhuis van een voormalige minnaar die haar vader had kunnen zijn, wacht ze haar zwangerschap af. Dan arriveert Paul, de jongere broer van Louis. Na aarzelen laat Mouse hem toe in haar afgesloten bestaan.
Louis sterft direct aan het begin. Geen flashbacks of bovennatuurlijke verschijningen, hij is dood en keert niet terug. Zijn dood en de baby zorgen voor de wonderlijke band tussen Mouse en Paul. De jongensachtige liefheid van Paul verandert de onvrijwillige samenbrenging van het lot in een vriendschap tussen hem en Mouse. Steeds verder raakt de zwangerschap uit beeld: over het kind wordt weinig gesproken, en Paul blijkt niet Louis echte broer.
Het pleit voor Ozon dat hij naast het kitschige 8 Femmes met een sterrencast in bonte kleuren, ook in staat is Le Refuge af te leveren. De film is schitterend in alle eenvoud. Alleen de écht zwangere Isabelle Carré en zanger Louis-Ronan Choisy, omringt door zacht ruisende landschappen en mooie muziek: meer is niet nodig om de beschouwer oprecht te beroeren.
Bekijk de trailer
