Als regisseur van de harde maar consistente Pusher-actietrilogie, schepte Nicolas Winding Refn natuurlijk verwachtingen voor zijn volgende films. Het uit 2008 stammende Bronson was een aardige poging door zijn opvallende visuele stijl. Helaas had de film ook te kampen met een gebrekkig verhaal en stelde daardoor toch wel teleur. Kijken naar de poster van Valhalla Rising deed reeds het ergste vermoeden door de gelijkenissen met epische gevechtsfilms in de stijl van Gladiator of 300. Een commerciëlere weg die vele talentvolle regisseurs inslaan na het originelere eerdere werk.
Hiermee wordt echter nogmaals bewezen dat de producenten er niet altijd in slagen om het juiste kader te kiezen om hun film te adverteren want deze film lijkt er in de verste verte niet op. Het verhaal in de film is nochtans erg simpel. Een stomme en éénogige slaaf wordt door zijn meester gedwongen om te vechten in de context van weddenschappen om op die manier geld op te brengen. Wanneer hij verkocht wordt aan een andere meester slaagt One-Eye erin te ontsnappen samen met zijn maatje, Are. Lang blijven ze niet alleen en ze besluiten een groepje Christelijke Vikingen te vergezellen in hun zoektocht naar het Beloofde Land. Na een lange boottocht arriveren ze ergens maar de verwachtte Hemel blijkt in realiteit eerder een Hel te zijn…
Ook de plotbeschrijving lokt verwachtingen van spectaculaire gevechten en actie uit maar dit is niet wat je uiteindelijk te zien krijgt. In plaats van popcorn-entertainment schotelt Refn ons een typische sfeerfilm voor die draait om oncontroleerbare menselijke kracht omgeven door facetten van de Noorse Mythologie. Bovendien wordt deze thematiek perfect vertaald naar het scherm door het functionele gebruik van de audiovisuele aspecten. Dat is dan ook het sterkste aspect aan de film en tilt Valhalla Rising naar een hoger niveau. Net als in Bronson focust de film op het mannelijke lichaam en de natuurlijke, oerkrachten hierin aanwezig. Deze film is echter nog meer gestyleerd dan zijn voorganger en bijna elk shot zou dan ook gebruikt kunnen worden als screenshot ter promotie. Het expressieve camerawerk en de ambient soundtrack geven de film nog meer kracht mee en verhogen de desolate en donkere sfeer.
Valhalla Rising is dan ook een van de sterkste films die je dit jaar kan aanschaffen en waarschijnlijk één van de betere ‘audiovisuele’ films ooit. Het zeer trage tempo zal ervoor zorgen dat de massa hier niet veel van moet hebben maar dit zorgde hier alvast voor een nog grotere staat van onderdompeling. Tevens moet de film zeker niet aanzien worden als hersenloze ‘eye-candy’ maar kan er gerust gesteld worden dat een dergelijke aanpak essentieel was voor de overdracht van het onderwerp. De sublieme en overtuigende prestatie van Mads Mikkelsen mag ook zeker niet onbenoemd blijven en hij was dan ook perfect gecast als One-Eye. Valhalla Rising is zo een typische sfeerfilm die je dagen nadien nog steeds laat na trillen als je er aan denkt.
