Peter Brosens is een regisseur afkomstig uit Leuven en maker van ondermeer documentaires over Mongolië. In 2006 maakte hij zijn eerste fictiefilm, Khadak, die als beste debuutfilm bekroon werd op het filmfestival van Venetië. Drie jaar later was er een opvolger klaar, Altiplano en opnieuw was het samenwerkingsproject tussen Brosens en Jessica Hope Woodworth. Terwijl de vorige film zich nog afspeelde in Mongolië, brengt Altiplano ons tot in het Andes gebied. Ondanks de verandering van setting is er ook hier voldoende natuurpracht aanwezig voor de uitmuntende fotografie van weleer.
Dat is meteen ook het sterkste punt van Altiplano. Werkelijk verbluffend mooie beelden zorgen ervoor dat de film enkel daarom al de moeite waard is. Prachtige landschapsfotografie wordt afgewisseld met beelden van culturele taferelen en een inkijk in de menselijke relaties. Het camerawerk is dan ook zeer goed te noemen door zijn perfecte kadreringen en goed uitgevoerde trackingshots. Bovendien worden deze beelden ook nog eens perfect begeleid door de sfeervolle soundtrack waardoor je als kijker helemaal in de roes van de film wordt geduwd.
Het mag duidelijk zijn: Altiplano is een audiovisuele belevenis, net zoals het andere werk van Brosens in het verleden. Als je film primair ziet als de overbrenger van een verhaal, dan ben je hier aan het verkeerde adres. Het verhaal dient eerder als kapstok en maakt zeer weinig vooruitgang tijdens de film. De oorlogsfotografe, Grace, trekt naar de Andes als ze te weten komt dat haar man is overleden om de precieze context te gaan bekijken. Ze nam daarvoor afscheid van haar beroep na een gruwelijke belevenis in Bagdad. Als ze aankomt, blijken ook in het dorpje een aantal problemen te zijn. Thematisch gezien is de film weliswaar interessant al is het zeker niet bijster origineel. Er wordt vooral gefocust op de negatieve impact van de nabijgelegen kwikmijn op de lokale bevolking. Deze strijd tussen industrie en natuur wordt ook nog eens aangevuld door inter-culturele conflicten tussen de diverse bewoners van het gebied.
Ondanks dat het verhaal nauwelijks progressie maakt en de thematiek vaak overdreven symbolisch benaderd wordt, heeft de film toch voldoende impact op de kijker. Beeld en geluid zorgen voor de overdracht van de emoties en niet zozeer de conventionele verhaalstructuur zoals we dat in de meeste films gewend zijn. Altiplano is, met andere woorden, geen film voor iedereen en vereist een andere blik dan voor veel traditionelere films. Als je je ervoor openstelt, wacht een wondermooie en interessante trip doorheen de gelaagde thematiek. Bovendien bevat de DVD ook nog eens een making-of en een fotocollage. Dit vormt een leuke extra bij een film die enkel al door zijn esthetische en rustgevende aanpak een heuse ervaring oplevert.
