Nowhere Boy vertelt het verhaal over de jeugd van de man achter The Beatles: John Lennon. Een zeer sterk en innemend portret van een jongen die opgroeit in het Liverpool van de jaren 1955 waarin hij min of meer gevangen zit tussen zijn tante die hem opvoedde en zijn moeder die hem ooit achterliet maar daar nog elke dag spijt van heeft. De film bevat een mooie en swingende soundtrack en heeft leuke verwijzingen naar de band die de hele wereld op zijn kop zou zetten. Het enige opvallende punt: de film heeft op die paar aanwijzingen na eigenlijk helemaal niets met The Beatles te maken.
John is een intelligente maar gevoelige tiener die gevangen zit tussen zijn tante Mimi die hem opvoedde en zijn moeder die hij sinds zijn vijfde niet gezien heeft. Wanneer hij weer in contact komt met haar na het overlijden van zijn oom komen de verzwegen familie problemen weer bovendrijven. Hij probeert te ontsnappen aan de geheimen van zijn familie en in rock ’n roll vindt hij de ideale ontsnappingsmogelijkheid en in ene Paul McCartney een onvoorwaardelijke vriend.
De 43-jarige regisseuse Sam Taylor Wood heeft een kind met de 19-jarige hoofdrolspeler Aaron Johnson. Dat moet iedereen lekker zelf weten, maar het maakt de scènes tussen John en zijn moeder wel wat vreemder dan ze al zijn. De moeder ziet hem als zijn ‘held’, samen maken ze romantische uitstapjes en liggen samen op de bank naar Screamin’ Jay Hawkins te luisteren. Toch is het in het verhaal te begrijpen vanwege hun verleden en de ijzige Mimi bij wie John nooit liefde heeft gezien noch gekregen.
Toch houdt Mimi zielsveel van hem en daar komt de ware kracht van de film naar boven: Kristen Scott Thomas. Zij weet van de op papier misschien enigszins stereotype Mimi het meest complexe personage van de film te maken. Naast haar zetten overigens ook Aaron Johnsen, Anne-Marie Duff als zijn moeder en Thomas Sangster als Paul McCartney mooie rollen neer.
Nowhere Boy is uiteindelijk vooral een mooi portret van een jonge, getalenteerde maar vooral ambitieuze jongen uit Liverpool. Dat hij daarmee de grondlegger werd van een van de grootste succesbands aller tijden is eigenlijk irrelevant. Desondanks is de manier waarop naar deze band en diens naam verwezen wordt prachtig subtiel gehouden. Zo subtiel dat de naam van de band niet eens wordt genoemd.
Bekijk de trailer
