Wat krijg je als je Jean Reno in een film stopt geproduceerd door Luc Besson? Juist ja, dat moet haast wel een actiethriller zijn. Hoewel Besson ditmaal de regie heeft overgelaten aan Richard Berry doet L’Immortel (The Immortal) meermaals terug denken aan het in 1994 verschenen Léon. De reden voor deze vergelijking is natuurlijk de rol van Reno die hem op het lijf geschreven is en haast een kopie is van de koelbloedige moordenaar die hij toen speelde. Desondanks is L’Immortel toch heel anders qua opzet en plot en moet het vergelijken dus ook niet te ver worden doorgetrokken.
Goed, L’Immortel dus. Beginnend met een prachtige openingsscène vergezeld door bloedmooie klassieke muziek die de kijker onbewust laat voelen dat er iets te gebeuren staat. Het is te mooi, te idyllisch en dit wordt dan ook abrupt beëindigd wanneer de Franse ex-maffia baas Charly Mattei overhoop wordt geknald in een ondergrondse parkeergarage. De toon is gezet en de wraak kan beginnen. Typisch in dergelijke films is ook het voorafgaandelijk pensioen van Mattei. Hij had namelijk drie jaar daarvoor afscheid genomen van het misdaadmilieu om meer tijd door te brengen met zijn gezin. De film predikt dan ook dat je nooit afscheid kan nemen van de maffia en het je altijd zal blijven achtervolgen. Origineel? Allesbehalve, maar als het dan een boeiend wraakverhaaltje op poten weet te zetten, is dat niet eens zo erg.
Het is echter daar dat het schoentje wringt. Het lijkt erop dat Berry niet goed wist wat hij met de film moest aanvangen en welke richting hij uit moest. Of hij maakt er een audiovisueel actiefestijn van waarbij men het niet zo nauw moet nemen met de logica van het verhaal. Of er wordt gefocust op het drama maar dan mag men toch ook wel verwachten dat het plot ergens op slaat. Berry komt uiteindelijk af met een mix van beiden en dat zorgt er jammer genoeg voor dat de film maar weinig impact heeft. Dit valt natuurlijk te betreuren want de film had zeker potentie. Zo acteert iedereen zeer degelijk en Reno zelfs ouderwets goed. Visueel is het redelijk braaf maar de soundtrack geeft de film dan weer erg veel sfeer mee. De klassieke muziek, die zo af en toe opduikt, weet ook nog eens veel latente spanning te creëren en geeft L’Immortel heel wat eigenheid mee.
De film zou dan ook nog eens gebaseerd zijn op waargebeurde feiten van het Marseille uit de jaren 70. Dan is het natuurlijk al helemaal jammer dat veel zaken totaal ongeloofwaardig overkomen. L’Immortel is zeker sfeervol en onderhoudend en vaak ook erg hard door het brute geweld. Door de geforceerde dramatiek en een ongeloofwaardig plot wordt de impact echter gereduceerd tot die van een gezellige zondagnamiddagfilm. En dan mag je toch wel spreken van een gemiste kans.
Bekijk de trailer
