De laatste jaren worden we in filmland bijna doodgegooid met films over de intra-individuele gevolgen van een oorlog. Niet alleen zorgen deze gruweldaden voor veel expliciet leed en verderf, ook de psychologische gevolgen voor de betrokkenen zijn vaak niet te onderschatten. Het leven gaat gewoon verder en wanneer de soldaten terug thuis zijn, is hun kijk op het leven zodanig veranderd dat ervan genieten onmogelijk geworden is. Ze stuiten dan vaak op onbegrip van hun vrienden en familie en belanden in een gat vol frustratie en zelfmedelijden. Het is reeds bewezen dat dit af en toe sterke films oplevert, met als beste voorbeeld Clint Eastwood’s Gran Torino. Vaak verzanden dergelijke films echter in een sentimenteel melodrama zonder diepgang.
Om The Messenger nu meteen op het niveau van Eastwood’s anti-oorlogsportret te plaatsen gaat wat ver maar het niveau van Oren Moverman’s film ligt zeker niet veel lager. De Oscar-nominaties voor Beste Originele Screenplay en Beste Mannelijke Bijrol (Woody Harrelson) lieten dan ook al het beste vermoeden en daar is niets van gelogen. Dit is zo een typische acteursfilm waarin vooral zij de film dragen en de onopvallende regie ondergeschikt is aan het overbrengen van de verhaallijn. Origineel is het verhaal eigenlijk niet echt zoals in de inleiding al duidelijk werd. Toch wordt er een extra aspect aan toegevoegd door ook te focussen op de job die de hoofdrolspelers krijgen toegewezen: de familieleden op de hoogte brengen van het droevige overlijden van hun dierbaren. Ook de bijzondere relatie tussen Will en Tony geeft de film toch een extra laag mee waardoor het toch allemaal wat dieper gaat dan het doorsnee oorlogsdrama.
De cinematografie in de film valt eigenlijk nauwelijks op. Dit geeft aan dat het zeker niet erg goed of speciaal was maar ook helemaal niet slecht. Vaak is dit echter een goed teken aangezien alles in teken staat van het overbrengen van de thematiek en de aandacht moet uitgaan naar het spel tussen de acteurs. Cruciaal hierbij is natuurlijk dat de vertolkers van de personages geloofwaardig en realistisch overkomen en dat is gelukkig het geval. Dit maakt de film dan ook nog harder en indrukwekkender dan hij al is. Het is zeker geen film waarin veel gebeurt en het draait dan ook vooral rond de dialogen en misschien wel vooral: de pijnlijke stiltes…
Toch is het niet allemaal perfect wat Moverman op het scherm tovert. Zo is de verhaallijn helaas niet zo heel geloofwaardig en wordt de film af en toe saai, zeker naar het slappe einde toe. Het is ook jammer dat de boodschapper-verhaallijn al snel naar de achtergrond verdwijnt en het iets te veel een standaard verwerkingsdrama wordt. Dit was de originaliteit van de film toch wel ten goede gekomen. The Messenger is echter zeker geen slechte film en weet vooral te overtuigen door bijzonder sterk acteerwerk van iedereen. Ook vervalt de film niet in vals-sentimentele Hollywood toestanden zoals vaak bij gelijkaardige films. Iets meer subtiliteit en originaliteit was echter nodig om te kunnen spreken van een echt sterke film maar als onderhoudend oorlogsdrama is The Messenger zeker een goede optie.
Bekijk de trailer
