Het communistische Vietnam staat er nu niet meteen om bekend een productief filmland te zijn. Toch zijn ze erin geslaagd om in de jaren 90 één van de beste Aziatische films ooit te produceren, genaamd Xich Lo van regisseur Anh Hung Tran. Als ze op het Internationaal Filmfestival van Rotterdam deze Adrift aanprijzen als de beste Vietnamese film sinds Xich Lo, wordt de interesse van menig filmliefhebber natuurlijk gewekt. Dat het ook nog eens de prijs voor internationale filmkritiek wist weg te kapen in Venetië doet daar natuurlijk allesbehalve afbreuk aan.
Adrift speelt zich af in Hanoi, de hoofdstad van Vietnam, waarin zich een passioneel liefdesverhaal voltrekt. Duyen staat op het punt te trouwen maar beseft dat haar toekomstige man eigenlijk niet de ware Jacob is. Dit wordt nog eens extra benadrukt door een totaal passieloos huwelijk waarbij het ook daarna duidelijk wordt dat deze man te kinderlijk is voor de volwassen Duyen. Beiden komen echter in contact met andere personen waardoor ze beginnen na te denken over het nut van hun relatie en zelfs hun geaardheid.
Het decor voor de film is de bruisende en chaotische stad Hanoi. De toon is meteen gezet en de context is zeker verrijkend voor de sfeer van de film. In het eerste deel zien we hoe de relatie stilaan op de klippen loopt maar dit wordt gepresenteerd zonder noemenswaardige gebeurtenissen. Vele kijkers gaan dit associëren met saaiheid en gaan zich afvragen wanneer er nu eindelijk iets gaat gebeuren. Wel… Ook in het tweede luik van de film, zet deze werkwijze zich gewoon verder. Adrift is dan ook vooral een sfeerschets en een slice-of-life die doet denken aan de films van de Taiwanese regisseur Hsiao-hsien Hou. Dat is zeker een compliment, al wordt het niveau van pakweg Café Lumière nergens gehaald.
Thematisch is deze film zeker gedurfd. Rekening houdend met de conservatieve aard van het communistische regime in Vietnam, is het opmerkelijk te noemen dat een film over seksuele miscommunicatie en zelfs lesbische gevoelens, door de censuur is geraakt. De uitwerking van dit thema is zeer behoorlijk te noemen en de film vertaalt de ingehouden emoties van de protagonisten geslaagd naar het scherm.
Het audiovisuele aspect van Adrift is zonder meer gemiddeld te noemen. Het stoort nergens maar de kijker kan ook nooit verdrinken in mooie beelden en muziek. Ook het matige script was zeker voor verbetering vatbaar aangezien het verhaal soms enerzijds te onduidelijk is en anderzijds te opvallend geconstrueerd. Gelukkig slaagt de film er wel in om te eindigen met een positieve en kwalitatieve noot. Kortom, Adrift is een verdienstelijke poging met vooral een interessante thematiek maar weet niet op alle aspecten te overtuigen. Een vergelijking met het meesterwerk van Tran verdient deze film dan ook niet, daarvoor is deze poging van regisseur Chuyên Bui Thac te onevenwichtig.
