De Japanse filmindustrie is er in de jaren 2000 met enige constante in geslaagd om telkens maar opnieuw kleine meesterwerkjes uit te brengen. Soms gaat het dan zelfs om een debuutfilm, met als beste voorbeeld Tokyo.Sora van Hiroshi Ishikawa die voor mij als één van de beste Japanse films ooit mag worden beschouwd. Ook Funuke is zo een debuutfilm uit Japan van de regisseur Daihachi Yoshida en ondanks dat de film al uit 2007 stamt en nog steeds geen grote faam heeft verworven, is ook dit debuut zonder meer de moeite waard.
Eén van de meest bekende en ook beste regisseurs uit Japan is Hirokazu Koreeda, die één jaar later de film Still Walking regisseerde. Ik haal deze film aan omdat de gelijkenis met Funuke verhaaltechnisch gezien erg groot is. In beide films wordt er namelijk gebruik gemaakt van een tragische gebeurtenis om een gebroken familie weer bij elkaar te brengen. Yoshida laat in Funuke de ouders van de familie Wago op gruwelijke wijze overlijden waarna de overgebleven gezinsleden samenkomen om het verdriet te verwerken. Net als in Still Walking wordt al snel duidelijk dat deze personen totaal vervreemd zijn van elkaar maar waar Koreeda’s film in hoofdzaak een drama blijft, gaat Yoshida hier overduidelijk een stapje verder.
Hij gebruikt namelijk de tragische gebeurtenis als kapstok voor het portretteren van de bizarre familie en voegt een stevige scheut humor toe aan het verhaal. Op deze manier ontstaat er voor de kijker een heel duaal gevoel door het contrast dat gecreëerd wordt tussen de twee verschillende werelden van tragedie en komedie. Een film die dit ook tracht te doen maar dan zwaar buiten de lijntjes kleurt en daardoor volledig ontspoort is Takashi Miike’s Visitor Q, maar deze film gaat gelukkig niet die kant op. Als er al een vergelijking getrokken kan worden met een andere film is het misschien wel The Taste of Tea van Katsuhito Ishii, met name door de vreemde gebeurtenissen binnen een familie. Toch doet ook deze vergelijking de film te kort en kan Funuke uniek genoemd worden in deze geslaagde combinatie.
De film ziet er overigens ook nog eens geweldig uit met mooi camerawerk en voornamelijk heel lichte kleuren die het dramatische aspect van de film mee helpen te nuanceren. De soundtrack zorgt voor een gelijkaardig effect en brengt de film ook heel wat sfeer bij. Ook het acteerwerk verdient zeker een pluim met als belangrijkste contributies die van Nagase maar vooral van Nagasuka. De rol die deze laatste vertolkt zorgt namelijk ook voor de grootste inbreng van humor waardoor de film nergens te zwaar wordt. Toch gaat deze film niet bij iedereen werken doordat de personages niet veel diepgang lijken mee te krijgen, iets wat in bijvoorbeeld het bovengenoemde Still Walking wel het geval was. Voor mij werkte deze zwarte komedie echter wel en had ook de dramatiek nog steeds zijn impact. Unieke film die een moeilijk thematiek op een geslaagde manier weet te brengen.
