Robert Bresson is zonder twijfel een van de meest bijzondere en radicale regisseurs uit de geschiedenis. Hij verlangt namelijk van zijn acteurs dat zij vooral niet doen wat normaal van hen verwacht wordt, namelijk acteren. Zijn minimalistische stijl kenmerkt zich door personages die vooral geen emoties vertonen, wat een grotere autonomie voor de kijker tot gevolg heeft. Het in 1959 verschenen Pickpocket is hier alvast een perfect voorbeeld van.
Bresson schotelt ons in Pickpocket een verhaal voor met een duidelijk existentieel karakter. Het hoofdpersonage Michel weet niets beter met zijn leven aan te vangen dan te vervallen in een neurotische zakkenroller. Hij doet dit echter niet uit geldnood of winstbejag maar louter voor de actie zelf. Op literair vlak zijn er duidelijke parallellen te vinden met Raskolnikov, het hoofdpersonage uit Misdaad en Straf van Fjodor Dostojevski. Beide personages zijn totaal vervreemd van de maatschappij en als buitenstaanders op zoek naar verlossing. Voor Michel lijkt de liefde alvast een mogelijkheid te bieden om dit miserabele leven vaarwel te zeggen.
De filmtaal die Bresson hanteert in deze film kan bijna een blauwdruk worden genoemd van zijn idealen. Michel en ook de andere personages vertonen nauwelijks emoties en het is aan de kijker om deze hiaten op te vullen. Zo kan iedereen voor zichzelf uitmaken wat het personage op een bepaald moment denkt of voelt. Pickpocket is alleen al interessant voor de manier waarop het zakkenrollen in beeld wordt gebracht, uiterst minimalistisch maar met een geweldige onderhuidse spanning. Zoals Bresson wel vaker doet, focust de camera vaak net niet op de actie maar op de façades en lichaamsonderdelen van de karakters. De steelscène tijdens het paardenrennen vormt dan ook een klassiek voorbeeld van wat Bresson omschrijft als: “de kracht van de beelden ligt net vooral in wat we niet zien en de kijker zijn scheppend vermogen kan aanwenden voor wat hij denkt te zien”.
Als experiment voor een dergelijke visuele illusie is Pickpocket dan ook zonder meer geslaagd. Helaas zal deze radicale werkwijze zeker niet bij iedereen in de smaak vallen. Door het gebrek aan emoties en vooral duidelijke motivaties voor de handelingen van de personages, bestaat de kans dat de film als bijzonder afstandelijk en ongrijpbaar wordt ervaren. Ook het te gemakkelijke en daardoor ongeloofwaardige karakter van de steelscènes tast de kwaliteit van de film in negatieve zin aan. Voor degenen die zich laten meevoeren door dit ogenschijnlijk kil en emotieloos verhaal, wacht een mooie beloning. Want Pickpocket herbergt onder die kale oppervlakte een diep en passievol verhaal, hetzij enkel toegankelijk voor de filmliefhebber die erin slaagt door de moeilijke Bresson-stijl heen te bijten.
