Filmgids.nl - Filmgids, voor filmnieuws, reviews, releases en de dvd top 10

Na zijn cameo in Oscarwinnaar ‘Crazy Heart‘ mag Colin Farrell ditmaal opdraven voor een kunstje waarin hij zelf de hoofdrol vertolkt. Ierland, zeemeerminnen, Sigur Rós – Hans Christian Andersen had er een puntje aan kunnen zuigen.

Dat laatste is natuurlijk nog maar de vraag, maar het dromerige Ierse landschap leent zich uitstekend voor verhalen met mythische lading. Ondine is zo’n film. Colin Farrell speelt de miskende visser Syracuse. In zijn thuisdorp gekscherend ‘Circus’ genoemd, is Syracuse voornamelijk een man die het hoofd boven water weet te houden door een zwaar bestaan als visser te leiden. Een bestaan dat hem dagelijks de zee opstuurt en eelt in zijn handpalmen oplevert. Achter de tragedie van dit harde arbeidersbestaan gaat een gezinsdrama schuil, wat ervoor heeft gezorgd dat Syracuse voornamelijk erg eenzaam is – met de fles als beste vriend.

Op een dag als alle andere trekt Syracuse er met zijn schip op uit. De touwen worden gevierd, de netten binnen gesleept. In Ierland is de spoeling dun op visvangstgebied, des te groter de verbazing wanneer Syracuse een loodzwaar net probeert naar binnen te slepen. Waar normaliter scharen, vinnen en voelsprieten de vangst bepalen, zijn het ditmaal tenen, benen, handen, een neus en ogen. Syracuse heeft een humanoïde opgevist. Van de bodem van de zee. Een zeemeermin. Zijn de legendes dan toch waar?

Colin Farrell heeft zich een redelijk overtuigend West-Corks accent aangemeten voor deze rol als visser, die hij prima geloofwaardig weet te brengen. De zeemeermin in kwestie, gespeeld door een bevallige Alicja Bachleda, weet de film te voorzien van een onverwacht vleugje erotiek, hoewel zeer subtiel en acceptabel gebracht. De show wordt echter gestolen door de jonge actrice Alison Barry, als dochter van Syracuse. Barry speelt een intelligent, gehandicapt meisje dat op spitsvondige wijze de aandacht en interesse van zeermeermin Ondine weet te grijpen. Ze is wijs, eigenwijs, hartverwarmend maar bij tijd en wijle ook onuitstaanbaar: een knappe prestatie van de jonge actrice deze veelvoud aan emoties op te roepen bij de kijker.

Naarmate de film vordert groeien zowel scepsis als overtuiging bij de kijker: is Ondine dan écht een zeemeermin? Alle signalen lijken er op te wijzen, maar met het aanzwellen van het geloof ontstaan gelijk twijfels bij de argumenten die voor de zeemeermin lijken te spreken. Het dorpse, seclusieve leven biedt mooie, bijna aandoenlijke naïviteit die de cultus rondom Ondine in leven houdt. Er komt geen wetenschap aan te pas: slechts gezond verstand en boerenwijsheid om het plotselinge opduiken van de zeenimf te verklaren.

Ook bij de kijker groeit de hoop en behoefte op waarheidsgehalte rond de zeemeerminnenmythe. Het prachtige gezang van Ondine dat de visvangst van Syracuse danig doet toenemen, haar behoefte naar de diepzee, de prachtige grijsgroene tinten die het kustlandschap van Ierland tekenen: alle ingrediënten zijn aanwezig voor het scheppen van een prachtig, eigentijds sprookjes. En toch weet Ondine de kijker uiteindelijk met een onbevredigd gevoel achter te laten. Als ware het de grilligheid van de woeste zee betreft, wordt alle zo subtiel opgebouwde dromerigheid plots weggevaagd. En dat is zonde, want dit maakt Ondine tot een charmant en mooi doch uiteindelijk ontnuchterend sprookje.