Wat krijg je als je de crème de la crème van de Britse acteerwereld koppelt aan een aantal uitstekende Britse regisseurs en die laat stoeien met het fascinerende verhaal van het plaatsje Yorkshire, in de tijd dat de Yorkshire Ripper er rondliep? Juist, de Red Riding trilogie. Een Britse filmtrilogie die behoort tot de beste misdaadthrillers die de Britten ooit hebben voorgebracht.
Red Riding is een trilogie gebaseerd op de boeken van de Britse schrijver David Pearce. Zijn deels fictieve en deels op feiten gebaseerde verhaal laat het corrupte en van machtsmisbruik aan elkaar hangende politieapparaat van Yorkshire zien, van midden jaren zeventig tot midden jaren tachtig. Een plaatsje in het noorden van Engeland waar de slogan van de politie iedere keer als het glas geheven wordt is: “To the North, where we do what we want.”
Het is ook deze plaats Yorkshire die meer nog dan de indrukwekkende cast, de hoofdrol speelt in deze misdaadthriller. Zoals bijvoorbeeld Michael Mann het eerder deed in Heat met Los Angeles en Woody Allen van Manhatten een bijna levend personage maakte, zo weten de drie regisseurs Julian Jarrold, James Marsh en Anand Tucker van het troosteloze en treurigstemmende Yorkshire een personage op zich te maken.
Een ontzettend ambitieus project, anders valt de Red Riding trilogie dan ook niet te omschrijven. Dat het uiteindelijk zo’n prima eindresultaat heeft opgeleverd heeft meerdere oorzaken. Belangrijkste pluspunt is zonder twijfel de indrukwekkende cast. Sean Bean, Paddy Considine, Sean Harris en aanstormend talent Andrew Garfield, allemaal hebben ze zich verenigd in deze film en allemaal excelleren ze op hun eigen manier.
De Red Riding trilogie is dan ook veel meer dan een filmreeks die het verhaal vertelt van de zoektocht naar de Yorkshire Ripper, de man die dertien prostituees op gruwelijke wijze ombracht. Sterker nog, de befaamde seriemoordenaar komt pas in het tweede deel überhaupt ter sprake en is zelfs dan slechts een subplot. Veel meer gaat de film over de zoektocht naar drie vermiste meisjes en de gang van zaken in het politiekorps van Yorkshire waar iedereen, iedereen kent en waar corruptie en machtsmisbruik aan de orde van de dag zijn.
Dat zorgt er voor dat deze trilogie absoluut geen film voor tere zieltjes is. De strijd van de verschillende eenlingen tegen het waarschijnlijk meest verdorven politiekorps aller tijden en haar sympathisanten gaat namelijk niet zonder slag of stoot en levert vooral heel veel frustratie, ergernis en boosheid op bij de kijker. De slechtheid van het politiekorps is schokkend en vooral de rol van Sean Harris als de in en in slechte Bob Craven is er één die het bloed onder je nagels vandaan haalt. Voeg daarbij nog enkele martelscènes die weinig aan de verbeelding overlaten en het moge duidelijk zijn dat de liefhebbers van feelgood films zich beter niet kunnen wagen aan deze filmtrilogie.
Dat laat echter niet onverlet dat er op het moment niets beters te vinden is op het gebied van misdaad en detective verhalen. Dat delen van dit verhaal gebaseerd zijn op feiten, maakt het alleen maar schokkender. Het doet je heel erg hopen dat de slogan van het huidige politiekorps van Yorkshire niet meer is: “To the North, where we do what we want.”
