“Leslie, my name isn’t Eva.” De band The Pink Mountaintops stonden aan de basis van de titel van mijn eerste Imaginefilm van de dag: Leslie, My Name is Evil. Geen diepe betekenis achter deze tekst, een simpele verwarring. De regisseur verstond de zanger van de The Pink Mountaintops verkeerd en vond het zinnetje dusdanig pakkend dat het als titel voor zijn film mocht fungeren. Kan gebeuren.
Niet geheel verbazingwekkend is het dan ook dat de hoofdrolspeler in Leslie, My Name is Evil Leslie heet. Een jong meisje, opgegroeid in een gebroken gezin, raakt tijdens haar pubertijd van het padje af. Ze komt terecht bij de Manson Family, een cultgevolg van seriemoordenaar Charles Manson. In een zelf gesticht hippieparadijs verklaart Charles Manson vrije liefde als groot goed en heeft hij zichzelf als messias gebombardeerd. Al spoedig blijkt dat Manson in tegenstelling tot de gangbare hippiebeweging geen liefde en vrede propageert, maar haat en bloedvergieten. Dochter moet zich tegen moeder keren, zoon tegen vader. “It’s coming down!” Het einde is nabij. Manson gelooft erin en weet op basis van charisma een groep jonge volgelingen achter zich te scharen die hij weet te bewegen tot het vermoorden van ‘pigs’, varkens, kortom: het gepeupel. Leslie gaat voor de bijl.
Wat volgt is een inkijkje in het leven van een meisje dat vooral onzeker is, een direct gevolg van het gebroken gezin waar ze in opgroeide. Aangemoedigd door de woorden van andere jonge meisjes en Manson zelf, begaat Leslie zelf ook de rituele wassing om vervolgens met bloed aan haar handen klevend door het leven te gaan. Dat het messianisme van Charles niet grenzeloos is blijkt wanneer de ‘familie’ wordt opgepakt, opgesloten en berecht. Een poppenkast aan zittingen is wat er volgt. Eén van de juryleden tijdens de zitting is Perry, een intellectuele jongen die het patriottisch ideaal van zijn vader verwerpt en de oorlog in Vietnam probeert te ontlopen. Hij raakt tijdens de diverse zittingen bevangen door het dromerige uiterlijke van Leslie. Het is de vraag of Perry een correcte rechtsgang kan laten prevaleren boven zijn op hol geslagen hormonen.
Leslie, My Name is Evil
Op basis van het verhaal verzet Leslie, My Name is Evil geen bergen. Het is daarentegen wel een charmante film over jong idealisme, verwarring en gewetenswroeging. De gekte van de goed geacteerde Charles Manson (Ryan Robbins) draagt over op de kijker en zorgt ervoor dat de film ondanks een bloeddorstig karakter toch vrij luchtig blijft. Geenszins wordt een inkijkje in de zieke geest van een seriemoordenaar geboden, maar de herkenbaarheid van beïnvloedbare jeugdigheid zal voor iedereen genoeg herkenbaarheid bieden om te blijven boeien. Een leuke opener, derhalve.
Zaal 1 van Kriterion hoefde vervolgens niet verlaten te worden voor de daar opvolgende film, namelijk The Wild Hunt. Openend met indringende muziek en de prachtige schilderingen van onder andere Arthur Rackham, geïnspireerd op de diverse mythes en sages van de Vikingen en Germanen, wordt een mystieke toon gezet. In tegenstelling tot wat het programmaboekje mij leerde, leek het alsof het publiek een historisch accurate film voorgeschoteld werd. Het benoemde ‘LARP’, ofwel Live Action Role Playing, had ik tot dusverre altijd geassocieerd met klunzige nerds die zich verkleed als tovenaars en trollen toverspreukend schreeuwend een weg door bossen waanden. Dat LARPen meer is dan een infantiel toneelstukje, wordt in The Wild Hunt pijnlijk duidelijk.
In Canada heeft men een heel middeleeuws dorp nagebouwd. Een oud, Spaans galjoen. En meer historische gebouwen en voertuigen, allemaal zo accuraat mogelijk. Aan dit artificiële dorp grenst een bos. Deze plekken vormen enkele malen per jaar het toneel voor een enorme groep fanatiekelingen die zich in vol ornaat met volledige overgave storten op het zo geloofwaardig naspelen van de handel en wandel in de door henzelf gestichte fantasiewereld.
Erik is een jongeman die een troosteloos bestaan leidt en samenwoont met zijn alcoholistische en gestoorde vader. Als op een ochtend zijn vriendin hem verlaat om zich te voegen bij een groep volwassenen die hij niet of nauwelijks kent, om deel te nemen aan een rollenspel, is de maat vol. Erik kan niet langer omgaan met de spanningen die zijn relatie hem opleveren en wil nu zelf weleens zien wat zijn Evelyn nu ieder weekend allemaal uitspookt in de Canadese bossen met al die grote, bebaarde mannen met bierbuiken. Dat blijkt echter een hele opgave. Normale burgers, gekleed in normale kleding zijn namelijk strikt verboden in het fantastiedorp. Na enige strubbeling laat Erik zich overtuigen een boerenkloffie aan te trekken en zich mee te laten slepen in de gekte van het rollenspel. Almaar raakt hij meer verwikkeld in de constante ambiguïteit die zo tekenend is voor LARP: wat is feit en wat is fictie? Dat meer mensen hier last van hebben wordt pijnlijk duidelijk. De gespeelde relatie tussen Erik zijn Evelyn en de ‘leider van de sjamanen’ loopt uit op een waar drama wanneer Erik bemerkt dat fantasie en realiteit maar moeilijk te scheiden lijken. Een Wilde Jacht, niets en niemand ontziend, is wat volgt.
The Wild Hunt
Het indrukwekkendste aspect van The Wild Hunt is dat voor de kijker feit en fictie niet meer te onderscheiden zijn. Belangrijk in deze waarheidsgetrouwe adaptatie van het levend rollenspel is dat vele rollen in de film vertolkt worden door échte LARP-spelers. Dat dit ook op esthetisch vlak zijn sporen nalaat is een prettige bijkomstigheid. Dat LARP voor velen meer dan een hobby is blijkt uit de fantastische aankleding van het rollenspel, die er mede voor zorgt dat het lijkt of de film over een groot budget beschikte, terwijl het tegengestelde waar is. En hoewel het verhaal weinig overweldigend is, is de fictieve realiteit die in het fantasiedorp bestaat des te interessanter. The Wild Hunt biedt een prachtig en overtuigend kijkje in de keuken van het fantastische rollenspel en toewijding waarmee het gespeeld wordt. Geheel terecht won The Wild Hunt prijzen op onder andere het filmfestival van Toronto. Een Nederlandse release lijkt hiermee slechts een kwestie van tijd en zou volledig gerechtvaardigd zijn. Aanrader!
De dag werd besloten met een film waar ik geweldige kritieken over had vernomen: Symbol. Iets met engelenpiemeltjes, Mexicaanse showworstelaars, het beloofde een absurdistische tour-de-force te worden, dit alles onder leiding van in Japan vermaard komiek Hitoshi Matsumoto. Matsumoto, gehuld in schattige stippenpyama, vindt zichzelf van de een op de andere dag gevangen in een volledig witte kubus, waar engelenpiemeltjes uit de muren steken. Na enige verwarring besluit hij maar een van die piemeltjes te toucheren, bij gebrek aan verder idee. Wat zich vervolgens ontspint is een oorzaak-gevolgsituatie waarbij elke touchering van een engelenpiemel ervoor zorgt dat er een volledig willekeurig object de kubus in gelanceerd wordt. Parallel aan dit avontuur loopt het verhaal van een Mexicaanse Luchador, een showwortelaar. Oud, uitgezakt en alles behalve afgetraind mag hij garant staan als levende boxbal temidden van de arena waar mannen gehuld in apenpakjes en overvloedige spiermassa de meest acrobatische trucs uithalen. Wat deze twee verhalen met elkaar te maken hebben? Ik heb geen idee.
Symbol
Zoals ik eigenlijk ook helemaal geen idee heb wat de beweegreden was voor het maken van Symbol. Anderhalf uur lang naar een hysterisch schreeuwende, oliedomme Japanner kijken, afgewisseld met beelden van een volledig willekeurig verhaal over een worstelaar is niet mijn idee van goede cinema. Zeker niet wanneer na die anderhalf uur blijkt dat de hele film, alle beelden, als vehikel hebben gediend een soort godsvruchtige doch infantiele boodschap af te leveren. Alles, maar dan ook werkelijk alles in Symbol is zo vreselijk willekeurig en stompzinnig, dat ik zeker iedere tien minuten heb overwogen de zaal te verlaten. Toch nieuwsgierig naar een soort grootse conclusie, of op zijn minst logica, was ik des te verbouwereerder toen de aftiteling van het scherm rolde. Leegte was alles wat zich de afgelopen anderhalf uur in mijn geest gemanifesteerd had. Leegte was alles wat er restte. Ik had nieuwe input nodig om van dit treurig excuus voor een film bij te komen. De volgende dag Imagine kon mij niet snel genoeg aanbreken…
