Een dag met wat minder horror op het programma. Pas in het laatste kwartier van de tweede film wordt de eerste schedel gekraakt. Dat gebeurt in The Wild Hunt, een Canadese film over Live Action Role Playing, kortweg LARP. Zich als ridder verkleedde mensen meten zichzelf daarin een Middeleeuws alter ego aan.
The Wild Hunt
(Alexandre Franchi – Canada, 2009)
Het nerdige tintje dat aan dergelijke verkleedpartijtjes kleeft, wordt in deze film veelal weggelaten. Regisseur Alexandre Franchi is vooral maatschappijkritisch. Zijn personages zijn op de vlucht voor de realiteit. Alleen als ridder, elf of Viking maken ze plezier, want dan hoeven ze even niet aan thuis te denken. Maar wat gebeurt er als het spel belangrijker wordt dan het leven?
The Wild Hunt
De keuze voor LARP is in dat opzicht bijzonder origineel. Films als het Belgische Ben X diepen hetzelfde onderwerp uit, maar met computerspellen. LARP is echt. Maar dat maakt The Wild Hunt gelijk wat ongeloofwaardig. Nemen mensen het spel echt zo serieus als in de film? Moeten wij het als kijker ook zo serieus nemen? Dat laatst wordt ons nog bemoeilijkt door enkele mallotige personages die allerminst oprecht overkomen. Ze staan in schel contrast met de rest.
In de film moet een jongen zijn vriendin achterna. Zij is gevlucht in het LARP-spel en om haar terug te winnen moet hij noodgedwongen meedoen. The Wild Hunt bouwt langzaam op naar een voorspelbare climax en dat is moeilijk vol te houden. De laatste vijftien minuten zijn aangrijpend, maar het duurt te lang om op dat punt te komen. De film is origineel, maar LARP blijkt toch moeilijk serieus te nemen met het zware thema dat Franchi behandelt.
Transmission
(Roland Vranik – Hongarije, 2009)
Vooraf aan deze voorstelling zag ik een film uit de selectie van Eastern Promises, ofwel een van de Oost-Europese prenten die op IMAGINE vertegenwoordigd zijn. Enkelen uit dat programma blijken daadwerkelijk beloftes, zoals het op Dag 2 beschreven Mermaid uit Rusland, of het op Dag 3 beschreven The Seventh Circle uit Hongarije. Deze film, het eveneens Hongaarse Transmission, bleek helaas een enorme sof. Collega Erwin was overigens wel enorm lovend. Zijn beschrijving over deze film is te lezen bij Dag 1.
Transmission
De film gaat over een ontwricht kustdorp. De wereld zit zonder elektriciteit en de bevolking moet zien te overleven. Een droogkomisch portret, zo viel er in de festivalgids te lezen. Nu ben ik wel een sucker voor droogkomische portretten, zeker als ze een leuk uitgangspunt hebben. Helaas blijft de film naast een prachtige cinematografie ernstig leeg.
Een wereld zonder stroom. Stelt u eens voor: wat zou u doen? De personages in Transmission doen in ieder geval weinig. Tot niets. Regisseur Roland Vranik probeert met zijn strakke kadrering en vaste camera bijna letterlijk een portret te maken, maar helaas pakt het te abstract uit. Een film lang kijken naar personages die simpelweg niets uitvoeren ken ik maar één woord voor: saai. En dat met zo’n leuk uitgangspunt.
