Dag zeven alweer van het festival dat onze grootste angsten realiteit moet doen worden, onze meest fantastische fantasieën werkelijkheid en, nou ja, zo voorts. Gisteren was voor mij nogal een sof, met twee behoorlijk slechte films. Vandaag de schone taak aan de Oost-Europese cinema daar verandering in te brengen.
De dag ving aan met het Hongaarse The Seventh Circle. Een klein dorp, adolescentie; op voorhand al enkele elementen die voor wrijving kunnen zorgen. Voeg daar nog een flinke dosis fantasy aan toe en een onbekende oproerkraaier en het feest is compleet. Sebestyen is een adolescente jongen. Waar hij vandaan komt weet niemand, maar dat zijn charismatische voorkomen en bovenal verhalen een hypnotiserende uitwerking heeft op zijn lokale leeftijdsgenootjes is een feit. De meisjes vallen in katzwijm, de jongens zijn geïmponeerd – of geïntimideerd?
The Seventh Circle
The Seventh Circle weet te blijven boeien omdat de film schippert tussen feit en fictie. Sebestyen is een jonge die pretendeert over bovennatuurlijke krachten en wijsheid te beschikken, maar is dit wel echt het geval? De kerkelijk leider Gábor probeert zijn jeugd op andere gedachten te brengen. Tegelijkertijd is hij bevreesd. Is de antichrist neergedaald in zíjn dorp, om de zielen van zíjn kinderen te perverteren? De film legt middels geloof een interessant verband met de opposerende bewegingen van jeugdige rebellie en het Christelijk dogma deze rebellie zoveel mogelijk in te perken. Is er invloed van hogerhand in het spel, raken de kinderen bezeten door de giftige woorden van een demoon, of is hun ontluikende seksualiteit en bijhorende dadendrang wat hen van het geloof en hun wortels wegdrijft? Voorts is het de vraag of dorpse bekrompenheid in deze tijd jong volwassenen nog wel kan weten te beteugelen, met al de (duivelse?) verleidingen van het grootstedelijke.
Binnen dit geschetste kader ontstaat een sfeer die enorm broeierig is en waarbinnen de jeugd enkele enorm belangrijke, existentiële vraagstukken opwerpt. Dat het gezag binnen het dorp niet altijd een passend antwoord heeft op de kritische houding die Sebestyen heeft weten los te maken in zijn leeftijdsgenoten, wordt pijnlijk duidelijk. Een verdrietig beeld van een Oost-Europees dorp verscheurd door een generatiekloof is al wat rest. En dat is heel wat. Een sterke, beklijvende film.
Tweede film was Time Out, een Russische productie over een ogenschijnlijk doorsnee gezin. Hoe bizar de opening van de film ook, vervolgens wordt een pad der normaliteit gevolgd. Grootste probleem binnen de gezinssituatie is dat de dochter des huizes een oogje heeft op haar baas; een viriele vijftiger. Volgens vader valt dat niet te verenigen met de 28 jonge jaren van zijn dochter. Wanneer hij de baas van zijn dochter opzoekt om dit onmiskenbaar duidelijk te maken slaat het noodlot toe: vader wordt op zijn achterhoofd geraakt door een bowlingbal. Geheel per ongeluk. Het leed is er niet minder onder: coma.
Time Out
Wat zich vervolgens ontspint is bij tijd en wijle poëtisch: een prachtig lege wereld, met een sterke soundtrack vooraan in de mix. Een abstracte interpretatie van een tussenwereld, de comateuze toestand. Levend noch dood, een wereld die volledig ambigu, op twee gedachten hinkt, met als ultiem doel de ontwaking uit deze dromerige sfeer. Erg mooi bedacht en creatief in beeld gebracht. Desolatie is hier het sleutelwoord, het enige wat rest zijn andere comapatiënten en hun ervaringen, gedachtes en wensen. Het is jammer dat Time Out bijna twee uur duurt en soms iets te hard probeert grappig te zijn, anders had zich een prachtig verhaal weten te ontrafelen. Nu is het vooral een kwestie van karakters die gemeten aan de speelduur van de film te oppervlakkig blijven. En dat is zonde. Immers, goede poëzie hoeft niet uitvoerig te zijn, maar moet vooral indruk maken. Time Out schiet hierin net iets tekort, maar weet desalniettemin een gevoelige snaar te raken. En te relativeren. Een erg leuke film, volledig onverwacht.
En zo blijkt dat tussendagen, ‘fillers’ helemaal niet per definitie slecht hoeven te zijn. Imagine toont met de woensdagselectie tevens aan buiten de kaders van gangbare fantasie te durven denken. Een goede zet.
