Een interlude, een korte dag Imagine op het programma. The Collector, van Saw-scenarist Marcus Dunstan en Genius Party Beyond, van ‘up-and-coming’ animéhuis Studio 4°C.
Beginnend met de laatst genoemde film, wist ik me nog net op tijd in de zaal te voegen tot het geanimeerde geweld los zou barsten. Vijf korte films van vijf verschillende filmmakers, met een uiteenlopende thematiek, hoewel allen heel erg animé en heel erg Japans. Een ‘natuurvolk’ dat overrompeld wordt door een enorme ‘steen’ die uit de hemel gevallen komt, een stelletje schooiers die een schatkaart weten te bemachtigen, een meisje met daadwerkelijk levende knuffels: het kan niet gek genoeg. Helaas weet Genius Party Beyond de absolute gekte nooit te ontstijgen. Het komt allemaal heel erg hallucinatoir en experimenteel over, en helaas komt dat de vijf filmpjes niet ten goede. Een ander woord dan ‘infantiel’ kan ik me bij minstens drie van de vijf niet bedenken, de overgebleven twee zijn vooral veel te abstract om ook maar enigszins van te kunnen genieten. Het is eigenlijk een raadsel waarom dit allegaartje van geanimeerde experimenten tot volwaardige film gepromoveerd is, want het is allemaal vooral erg onaf. Een Japans equivalent van een Rietveld-opdracht. Helaas ben ik filmcriticus en geen docent of beeldend kunstenaar. Toegegeven: enkele films zien erg visueel indrukwekkend uit, maar dat is te weinig om dit product te rechtvaardigen. Om dan toch maar met de woorden van een docent af te sluiten: Onvoldoende.
Genius Party Beyond
Tweede poging dan in de hoop toch nog wat cachet mee te geven aan deze tot nu toe teleurstellende dag Imagine. The Collector komt uit de stal van de alom bekende Saw-producties. Of dat een goed of veeg teken laat ik vooralsnog in het midden. De spil in het verhaal van The Collector is een groot, imposant huis – en dito bewoners, type rijk en verwend. De slotenmaker komt een nieuw slot installeren, maar blijkt er een vervelend bijbaantje aan over te houden: inbreker. Gelukkig een inbreker met het hart op de goede plek. Wanneer tijdens zijn daadwerkelijke kraak blijkt dat hij niet de enige is die de villa ongevraagd binnen is gekomen, gaan ook bij hem de alarmbellen rinkelen. Al snel blijkt dat zowel de familie te huize als de inbreker een gezamenlijke vijand hebben. Een psychopaat heeft het op het bonte gezelschap voorzien en is niet voornemens spaarzaam om te springen met levens.
Na een kwartier is al duidelijk wat voor vlees we in de kuip hebben. The Collector is het zoveelste slappe Saw aftreksel, als je Saw zelf als pionier wilt aanmerken binnen een eigen gesticht genre. The Collector had makkelijk onder dezelfde noemer als zijn filmbroertje door kunnen gaan en het was niemand opgevallen. Helaas is de hele formule van zogenaamd inventieve manieren om iemand te vermoorden inmiddels wel een beetje uitgeput en wordt de gemiddelde horrorliefhebber niet warm of koud meer van wat bloed. Horror is bij uitstek een genre dat het van originaliteit moet hebben. En laat dat nu net hetgene zijn wat The Collector absoluut niet heeft.
The Collector
En zo kwam een tam dagje Imagine in mineur tot zijn eind. Niks goeds mogen zien, de absolute marge leek voor vandaag bewaard. Meer dan een opvuldag kan ik hier helaas niet van maken, en ik verwacht toch wel wat sterkere wapenfeiten de komende dagen. Het zou toch jammer zijn als mijn festival officieus al ten einde zou zijn na Amer, afgelopen vrijdag. Morgen hopelijk antwoorden!
