De vrouw op het witte doek krijst van de pijn. Met een sierlijke boog scheert er een toiletrol langs haar hoofd. HOEEERRRR! De toon is gezet. Al sinds eind jaren 90 is de Night of Terror vaste prik op Imagine (toen nog AFFF geheten). Een nacht vol wansmakelijke films en scheldkanonnades waar de honden geen brood van lusten. Volgens traditie mag er alles naar het scherm geroepen worden. Het publiek laat geen moment onbenut: KIJK UIT VOOR DIE PRIESTERRR, HIJ IS EEN PEDOOOOO!
Al vanaf elf uur zaterdagavond is het druk voor Tuschinski. Over een uur pas gaan de deuren open, maar enthousiastelingen bonken nu al tegen de ramen en teisteren de festivalmedewerkers verbaal. Die staan als angstige gazelles bij elkaar geschaard. Ze bereiden zich voor op het moment dat de horde naar binnen mag. BAARDHOMO, DOE OPEN! De baardhomo lacht terug als een boer met kiespijn. Bezoekers van een eerdere voorstelling komen uit hun film en kijken angstig naar de rellende meute voor de bioscoop. Schreeuwt die tegen hen? Wat een schorriemorrie.
![[REC]²](http://www.filmgids.nl/images/uploads/1902.jpg "[REC]²")
REC²
Het wangedrag is lastig te begrijpen voor mensen die voor het eerst van de Night of Terror horen, maar vaste bezoekers nemen nergens meer aanstoot aan. Het hoort erbij. Sterker, wie komt er nou nog voor de vier films die op het programma staan? Die zijn bijzaak. Het draait vanavond om hoeren en homo’s en iedereen is er eentje of zelfs allebei. En verder draait het natuurlijk om bloedvergieten. De personages op het witte doek moeten lijden, sterven, kapot of op zijn minst topless. TIETENNN!
Nadat NoT-initiatiefnemer Jan Doense (HOMOO!) rond de klok van één amper verstaanbaar zijn introductierede afrondt, doven de lichten in de koningszaal van Tuschinski. Een mooi moment om met breaklights te gooien, met een laserpointer in de vorm van een ufo op het scherm te schijnen en om toiletrollen met een gracieuze curve door de lucht te werpen. REC² bijt de spits af. Deze Spaanse zombiehorror gaat verder waar zijn voorganger bleef: een in quarantaine geplaatst appartementencomplex waar zombies de bewoners naar de strot bijten. Ieder sterfgeval wordt met hard applaus ontvangen. Hoe grover de dood, hoe harder het geklap. Overlevenden blijven steevast hoeren, homo’s en in het geval van de priester een PEDOOOO!
La Horde
De tweede film is de wat standaard remake van Romero’s The Crazies. Daarin krijgt een Amerikaanse dorpsgemeenschap te maken met een biologische ramp. Vrijwel iedereen verandert in moordlustige wezens en degenen die ontsnappen worden of door het leger opgejaagd, of alsnog verscheurd door hun vroegere buurman of -vrouw. De derde film is een pak beter. Geen Spaanse, maar een Franse zombieknaller ditmaal. Hierin zit tenminste vrouwelijk naakt en dat werd tijd ook (HÈ, HÈ, NA VIJF UUR EINDELIJK TIETEN!). La Horde doet zijn naam eer aan, want het aantal zombies dat in deze film wordt afgeknald is moeilijk bij te houden.
Zoals het hoort loopt de avond (nacht/ochtend?) uit en pas tegen half acht begint de laatste prent. Het waardeloze Vampire Girl vs. Frankenstein Girl is in ieder geval zo onzinnig dat de overblijvers nog even wat energie kunnen vinden om te blijven schreeuwen. Dat is nodig, want een groot deel doet een stiekem dutje of is zelfs al naar huis. SLAPENDE HOMO’S, IK HOOR JULLIE NIET MEERR! Toch zijn zelfs de gezichten van de grootste volhouders bleek in het prille zonlicht. Ieder die rond negen uur ‘s ochtends de Pathé verlaat oogt onguur. Tot volgend jaar, homo’s!
