De Franse regisseur Jean-Pierre Jeunet is bij het grote publiek natuurlijk vooral bekend van zijn sprookjesachtig mooie film over Amélie Poulain. Dat hij daarvoor ook al actief was als maker van een aantal visuele pareltjes met een fantasierijke inhoud is bij de meesten minder geweten. Zijn laatste film, Un Long Dimanche de Fiançelles, ging jammer genoeg ten onder door zijn opvallende gelijkenis met zijn grote succesfilm. Ik kan alvast verklappen dat Micmacs meer teruggrijpt naar de begindagen en de gekende typische Jeunet-stijl is dan ook volop aanwezig.
De titel van de film, Micmacs à Tire-larigot, is al een eerste opvallend element want het is Franse spreektaal voor iets als “een grote puinhoop”. Hiermee wordt al meteen de chaotische aard van de film uit de doeken gedaan zonder nog maar een fragment gezien te hebben. Het draait in de film vooral rond Bazil, wiens vader stierf bij het onschadelijk maken van een bom in Marokko. Bazil wordt gedwongen tot een bestaan in een weeshuis aangezien zijn moeder door deze gebeurtenis volledig gek werd. Een hele tijd later werkt Bazil in een videotheek waar hij getuige is van een schietpartij. Voor hij het goed beseft, wordt ook hij getroffen door een kogel in zijn hoofd. De dokters raden hem aan om de kogel te laten zitten want een verwijdering zou waarschijnlijk leiden tot een totale verlamming. Bazil verliest echter zijn job maar is vastbesloten om wraak te nemen op de firma’s die de wapens maken die zijn leven tweemaal ingrijpend veranderden. Bazil staat er echter niet alleen voor…
Het wraakverhaal oogt op het eerste zicht waarschijnlijk serieuzer dan de wijze waarop de film het weet te brengen. Eerst en vooral schotelt deze film ons opnieuw de visuele Jeunet-wereld voor waarvoor hij zo gekend is. De decors zijn erg verzorgd en het kleurgebruik bijzonder mooi. Ook het camerawerk verdient zeker een vermelding door de functionele tracking-shots die vele scènes begeleiden. Het leukste uit de film zijn zeker en vast de kleine, low-tech speelgoedjes die vaak gebruikt worden om zijn wraak tot een goed einde te brengen. Dit in combinatie met de ingenieuze plannetjes van zijn zwervende vrienden zorgen meermaals voor ontzettend grappige situaties. De film balanceert uiteindelijk op een samenspel tussen subtiele satire, geinige dialogen en pure slapstick comedy.
Verder heeft Micmacs ook zijn mierzoete momenten die doen terugdenken aan Amélie maar een vergelijking met Jeunet’s eerste film Delicatessen is hier meer op zijn plaats. Door de toevoeging van een donker randje weet de film een mogelijke val in pure sentimentaliteit mooi te omzeilen. Voor emotionele ontwikkelingen en diepgang moet je duidelijk niet bij deze film zijn. De personages zijn allen pure typetjes maar zijn perfect gebracht door deze groep acteurs en ze nemen je volledig mee naar de wereld van de film. Micmacs à Tire-larigot weet echter zonder twijfel te overtuigen door zijn visuele kracht, perfecte tempo en spannende verhaaltje. Het script is echter zeker niet het interessantste aspect maar de film heeft dan ook niet die pretentie. Honderd minuten topvermaak met een ongekende cinematografische kracht.
Bekijk de trailer
