Filmfestivals zijn intensieve feestjes. Je beweegt je voornamelijk tussen de koffie/cola/spaatje rood (of biertje?) en de donkere bioscoopzaal om dan heel af en toe het daglicht te zien voor de lunch. Dergelijke feestjes overleef je dan ook alleen met een grenzeloze toewijding aan ‘de zevende kunst’ (film), en dat is wat dit festival voor tien dagen lang doet zinderen. Zelfs als een (enge, smerige horror-) film om 11 of 12 uur begint, dan is de ‘honger’ al enigszins te voelen. Relaxed achterover in de pluche bioscoopstoel, om dan ook weer zo op te veren wanneer een bijl of motorzaag het eerste slachtoffer van de dag maakt.
The Eclipse
The Eclipse
(Conor McPherson – Ierland, 2009)
Nienke: Deze film deed me heel goed schrikken, maar het nodigde ook uit tot nadenken. Een Ierse productie die op het eerste oog meer over een liefdes drama gaat dan om de griezels in de kast. De statige Ciarán Hinds (o.a. van Harry Potter, In Bruges, There Will Be Blood) speelt de weduwnaar Michael Farr. Michael heeft net zijn vrouw verloren, en begint de geest van zijn nog levende schoonvader te zien. En dat is geen fijn aangezicht. Terwijl hij dit allemaal meemaakt is er ook een literatuurfestival gaande in de stad waar hij schrijfster Lena Morelle (Iben Hjelje) leert kennen. Uiteraard schrijft zij boeken over het bovennatuurlijke. Michael vindt troost bij haar, en durft eindelijk over zijn vrouw te spreken en de verschijning van geesten in zijn huis. De twee ontwikkelen een band, en dat is precies waar deze film heel spannend van wordt. Omdat het liefdes drama (Michael is niet de enige die een oogje op Lena heeft) eigenlijk de voornamelijke leidraad wordt, zijn je gedachte helemaal niet meer ingesteld op de monsterlijke tronie van opa die Michael een donker gat in wil trekken. De muziek draagt daar ook aan bij. De film krijgt sfeer door dreigende koor klanken, afgewisseld met een gevoelige piano. Deze werkt over het algemeen goed op de sentimentele stukken, maar helaas bij de meer neutrale scènes neigt het naar een Amerikaans-restaurant-met-foute-jazz-op-de-achtergrond sfeer. Evengoed is The Eclipse een indrukwekkende film die horror enigszins ‘classy’ neerzet: Een liefdesdrama + griezel. Je zou je zomaar kunnen vergissen als je er langs zou zappen…
Tears for Sale
Tears for Sale
(Uros Stojanovic – Servië, 2008)
Nienke: Luc Besson investeerde als distributeur in dit heerlijke zelf-spottelijke sprookje: in een bergdorp hier ver ver vandaan (ergens in Oost-Europa) kampt de bevolking met een tekort aan mannen. Boginja en Ognjenka zijn de twee laatste maagden en hun toekomst ziet er somber uit. Laat je ontbloemen door de laatste man in het dorp, bedlegerige opa Bisa, of sterf als een oude vrijster. Omdat hun jeugdige onhandigheid opa Bisa de nek omdoet, worden ze behekst en ten dode opgeschreven als ze niet binnen drie dagen een verse man kunnen regelen. Dit leidt tot allerlei komische situaties. Alhoewel hekserij en bijgeloof deze film net aan kwalificeren voor het fantastische genre, zou het net zo goed passen in de programmering van een festival voor folklore of komedie. Regisseur Stojanovic heeft veel aandacht besteed aan slapstick in de vorm van bitchfights. Hysterie en haren-trekkerij komen tot een climax wanneer Boginja en Ognjenka achter twee mannelijke circusartiesten aan galopperen. Deze twee oer-dames, met über-vrouwelijk lang gevlecht haar, kapen Arsa (Koning van de Charlston) en Dragoljub (De man van ijzer) en slepen ze terug naar hun thuisbasis hoog in de bergen. Met Arsa en Dragoljub als focus van de laatste acte, lijkt het plot te draaien om de mythe van de echte man (galant of sterk). Maar eigenlijk is deze film gewoon een echte-vrouwen-fetisj met overdreven jurken-folklore (wel mooi!) en een soft-pornografische seks-scène. Bijzonder folkloristisch spektakel uit Servië, maar weinig ‘oemf’.
The Seventh Circle
The Seventh Circle
(Arpad Sopsits – Hongarije, 2009)
Pim: The Seventh Circle is een uitermate beklijvend drama met een sterke kindercast. Hoewel het verhaal uiteindelijk wat te lang aanvoelt, zal de film menigeen beroeren. Hongaarse jeugd in een wat uitzichtloze positie geeft zich over aan leeftijdsgenoot Sebastyén. Deze jongen verschijnt uit het niets en laat een vriendengroep kennis maken met macabere zaken. Hij leert ze dat de dood niet in de handen van god ligt, maar dat die controleerbaar is. Dat maakt een sterke indruk op sommige van hen, tot ongenoegen van hun priester.
Die priester, Vader Gábor, doet zijn uiterste best om zijn schaapjes op het rechte pad te houden, maar de invloed van zijn tegenhanger blijkt groter dan hij verwacht. De jonge acteurs komen op het scherm weliswaar wijs over voor hun leeftijd, maar dat is door de film heen nooit ongeloofwaardig. Verder is vooral de keuze om Sebastyén op de achtergrond te houden een goede geweest. Niet alles wordt ons voorgekauwd en sommige vraagstukken blijven onbeantwoord. Sebastyén blijft tot het eind mysterieus. The Seventh Circle is mooi en meeslepend. Het einde ervan doet haren te bergen reizen. Het is te hopen dat de film buiten Imagine om meer aandacht krijgt.
