Filmgids heeft dit jaar drie enthousiastelingen die het IMAGINE platlopen: Pim, Nienke en Erwin. Omdat er ‘slechts’ 25 films te zien zijn, hebben deze gewillige recensenten gekozen voor wat duo-schrijfsels. Zoveel films, zoveel smaken, en twee weten meer dan één. Vandaag in de aanbieding Mermaid, Fantastic Mr. Fox, Monkey Boy, Diagnosis: Death en No Smoking.
Fantastic Mr. Fox
(Wes Anderson, VS/GB, 2009)
Nienke: Lekker bijdehante film. Wes Anderson lijkt echte ‘vosse’ humor hebben kunnen vatten. Meneer Vos is scherp, eigenwijs en heerlijk impulsief. Ook erg leuk om op IMAGINE het ambacht van de stop-motion te zien zegevieren met Mary & Max en deze klassieker van Roald Dahl. Zeker omdat Wes Anderson een zeer gewichtige concurrent was van Up bij de Oscars van 2010, samen met Coraline van Henry Selick. Kinder verhalen blijven net zo krachtig en cool met handgemaakte poppen. Echter, helemaal uitzinnig werd ik niet van deze Fantastische meneer Vos. Anderson is ook een beetje verzakt in het moeras van gezapig moralisme. Het centrale probleem van de ‘foxy’-familie is onder andere de vader-zoon relatie. Neefje Kristofferson maakt Ash (zoon Fox) jaloers met zijn karatekunsten, en daardoor wordt de problematische atleet-issue een beetje sentimenteel. Vader Fox is namelijk de grote sportheld van het bos, en dat wil Ash graag evenaren. Met sentimenteel vader-zoon moment als climax in de laatste acte. Jammer.
Fantastic Mr. Fox
Erwin: De term ‘bijdehante film’ omarm ik met alle liefde en Nienke heeft het wat mij betreft bij het rechte eind voor wat betreft de vosachtige eigenschappen. Het bijzonder knuffelbare stop-motion is precies wat Fantastic Mr. Fox tot het geweldige product maakt dat het is. Het natuurgetrouwe element van de film, van de gedragingen van de diverse diersoorten tot aan de haartjes op de mooie rode staart van Meneer Vos hemzelve, zorgen voor een welhaast tastbare wereld en een prachtige concretisering van de oorspronkelijke boekvorm. Het door Nienke genoemde moralisme ligt er zonder meer vrij dik bovenop. De film, die gegrondvest lijkt op typische zeventiger jaren familietradities en rolverdelingen schikt zich echter prima in deze toon. Esthetisch laat Fantastic Mr. Fox de concurrentie mijlenver achter zich. Verhaaltechnisch is het wellicht wat simplistisch, tegelijk werkt het verhaal bijzonder effectief en maakt het de hoofdrollen vertolkende dieren niet te menselijk en daarom bijna geloofwaardig. Bovenal vormt deze film een prachtige ode aan de Europese flora en fauna en de uniekheid van het individu, in typische Wes Anderson-stijl. Vergeet vooral de geweldige voice-acting niet.
Mermaid
Mermaid
(Anna Melikyan, Rusland, 2007)
Erwin: Mermaid kondigt een sprookjesachtig begin van de dag aan, een mooi gegeven aangezien ik net zelf uit dromenland ontwaakt was. Weekend.
De film is mooi geschoten en tevens ambitieus. Rusland wordt neergezet als een neerslachtig land, waar vooral in de grote stad nauwelijks nog ruimte over is voor dromen en oprechte idealen. Alisa’s dromen staan haaks op de rauwe Russische realiteit en hoewel aandoenlijk zijn ze wel erg kinderachtig en probeert de film te hard zich een zweverig, onbevangen karakter aan te meten zoals we dat wel gewend zijn uit films uit Amélie. Het slot van de film mist vervolgens ook enigszins doel, omdat de diepere betekenis die hiermee uitgestraald meent te moeten worden iets te kort door de bocht en te gemakkelijk is. Mermaid is geenszins een slechte film, maar moet op het gebied van originaliteit teveel concessies doen om te beklijven.
Nienke: Mermaid was inderdaad een fijne start van de middag ;-) Een melancholische zeemeermin vond ik juist heel magisch! De Amélie-truc is inderdaad misschien wat uitgekauwd, maar bij deze Russische interpretatie van een ongewoon kind, verwekt in zee, opgegroeid aan de kust, en bijna verdronken in de grote stad…dat vond ik een mooie allegorie. Alisa is eigenwijs (à la Amélie) en moet met haar familie verhuizen naar Moskou omdat een storm hun juttershutje heeft weggevaagd. Alisa – 17 jaar – vind een baantje als wandelend reclame bord. Vanonder haar telefoon-kostuum observeert ze het leven op straat als een sirene op een rots aan de branding. Op een avond vind ze Sacha aan de rand van de rivier, en deze man is nog veel dieper verdronken in zijn eigen ellende. Ik vond het toch heel mooi gevonden dat ze een soort ‘urban’-zeemeermin was. Met groene haren…dat is dan misschien wat cliché. Ik ben van mening dat je een sprookje niet te nuchter kan vertellen, dus ik vond de zweverigheid niet storend. Eigenlijk was het best een goed gevonden, rauw sprookje. Zonder de sprookjes-poeha. Een aanrader!
No Smoking
No Smoking
(Anurag Kashyap, India, 2007)
Nienke: Er ligt bij No Smoking een heel goed idee aan de basis, maar de uitwerking is zeer neurotisch en Bollywood hysterisch. Niet verwonderlijk wanneer het gaat om stoppen met roken op een meest brute wijze: bij iedere sigaret die K rookt na het tekenen van zijn ‘afkick’-contract zal hij 1) een vinger verliezen guillotine-stijl, 2) zijn broer (met slechts één long) zal in een kleine kamer worden ‘vergast’ met sigaretten rook, 3) zijn vriendin zal ‘verdwijnen’.
Het ligt meer aan mijn gebrek aan Bollywood-expertise dat het wat schreeuwerig op mij overkomt, maar wanneer je een dialoog moet volgen waar ook de tekst van de begeleidende muziek aan de ondertiteling is toegevoegd, dan raken mijn ogen wat in de stress, so to speak. De plastische tekstballonnetjes die aangeven wat K en zijn vriendin van elkaar denken terwijl een zwoele dans een tussenscène opvult, waren toch echt teveel van het goede. Deze elementen waren gewoon ook vervreemdend omdat de rest van de film een zeer hoge productie waarde toonde. Mooie decors, strakke pakken, bijzondere locaties, stunts en special-effects. Mijn advies voor regisseur Kashyap: kill your Bollywood darlings, please! Met wat minimale veranderingen was het echt een knaller van een film.
De succesvolle elementen waren vooral de eindeloze plottwists. Het deed me enigszins denken aan The Game uit 1997 met Michael Douglas. Stoppen met roken raakt K op allerlei lagen van zijn bewustzijn. Zijn dromen worden werkelijkheid, of lijkt het maar zo? Is de man die hem ‘behandelt’ ook eigenlijk zijn echte dokter? Of toch niet? Reflecteert het stoppen met roken een catharsis of reiniging van de ziel? Dit klinkt zwaar en diep psychoanalytisch, maar het is juist een onverwacht ‘rond’ toegankelijk verhaal.
Diagnosis: Death
Erwin’s Imagine Dag 2: De verkeerde diagnose
Naast Mermaid en Fantastic Mr. Fox stonden er nog twee films op het programma, te weten Diagnosis: Death en Monkey Boy.
Diagnosis: Death
(Jason Stutter, Nieuw Zeeland, 2009)
Diagnosis: Death zag ik samen met mijn gewaardeerde collega Pim, en hoewel hij er na afloop aardig over te spreken leek, was ik niet onverdeeld enthousiast. Ja, de uitwerking was grof en bedoeld amateuristisch, wat de film absoluut wat noodzakelijke humor verschafte. Desondanks vond ik de humor vaak niet grappig genoeg om echt aan te slaan. Het verhaal in Diagnosis: Death is voor horrorbegrippen niet eens zo ongelooflijk slecht, maar sluit niet naadloos aan en is constant net een tikje te flauw om echt aantrekkelijk te worden. In het kort komt het neer op enge, onbestemde geluiden, een mysterieus ziekenhuis, een boek en wat geesten. Uiteindelijk is het vooral de onderhuidse seksuele spanning tussen de twee hoofdpersonages die zorgde dat de aandacht niet geheel verslapte. Helaas blijken zelfs strakke truitjes en te korte broekjes niet eens een garantie tot bevrediging. Diagnosis: Death is echt niet slecht en doet redelijk wat dingen goed, maar valt net zo makkelijk weer te vergeten.
Pim: Ik was inderdaad een pak meer te spreken. Simpel van opzet, maar effectief in de uitwerking. Neem een creepy Nurse Ratchett (je weet wel, die frigide verpleegster uit One Flew Over the Cuckoo’s Nest), twee patiënten aan hallucinante medicijnen en wat verlaten ziekenhuisgangen. O ja, en een spookverhaal. Het is maar goed dat het Australische regisseursduo de boel niet serieus neemt en vooral mikt op low budget entertainment. Omdat er uiteindelijk weinig spannend is, komt het grootste plezier uit de dialogen van de twee hoofdpersonen: een wat oudere leraar zonder moralistisch besef en een schoolmeisje dat toevallig (…) net achttien is geworden. Ze zijn beide terminaal ziek en zijn nu aan elkaar overgeleverd om te overleven. Een romantische horrorkomedie over spoken en een enge zuster. Lachen.
Monkey Boy
(Antonio Monti, Italië, 2009)
Monkey Boy betreedt een pad der uitersten. Daar waar Diagnosis: Death een film is die waarschijnlijk snel in de vergetelheid zal raken, is Monkey Boy een film die ik vooral zo snel mogelijk wil vergeten. De film opent bijzonder traag, met een vrouw die tergend langzaam een bord eten een kelder in brengt. Tot dusverre nog potentie tot enge, groteske gevolgen. Wanneer deze zelfde dame vervolgens thuis overvallen wordt, is het beest los. Handheldcameragekte is alles wat overblijft, genoeg om achteloze bezoekers in een levensgevaarlijk delirium te brengen. Een eenzaam apenjong is wat er uit de krochten van vrouw’s kelder gekropen komt, klaar om de wereld van wraak te bedienen. De karakters, het verhaal, de beelden, het is allemaal los zand en echt van erbarmelijke kwaliteit. Willekeur lijkt alles waar deze film uit bestaat, en het is als achteloze bezoeker vooral hopen dat de regisseur nog enige vorm van mededogen rijk is. Bij zijn gratie word je na 90 minuten eindelijk uit deze ellende verlost. Het is echt bijzonder spijtig te zeggen dat deze film monsterlijk slecht is. Helaas is dat de enige gepaste conclusie.
Een dag van uitersten dus. Gelukkig heb ik de meest geweldige animatiefilm van de afgelopen jaren op het filmdoek mogen zien. Ik raad iedereen ten zeerste aan dat eveneens te gaan doen. Fantastic Mr. Fox laat zien dat Wes Anderson nog steeds een regisseur met ongekend veel kwaliteit is. Maandag meer verslag mijnerzijds. Graag tot dan!
Time Out
(Karen Oganesyan, Rusland, 2007)
Pim: In dit sprookje uit Rusland raakt de cynische dokter Tyrsa in een coma. Wat hij eerder als nonsens wegwuifde blijkt nu waarheid: er is een tussenportaal en zelfs een hiernamaals. Samen met een groep lotgenoten dwaalt hij tussen het leven en de dood. Daar is het maar de vraag wie er uit hun coma ontwaakt en wie er een enkeltje krijgt naar elders. Natuurlijk leert Tyrsa tijdens zijn bewusteloosheid mededogen en levenslust, twee aspecten die hij goed kan gebruiken voor wanneer terugkeert naar de fysieke wereld. Time Out omvat een moralistische kijk op de mensheid, met alle goede en kwade aspecten die daar aan verbonden zitten. De film mist wat esthetiek en blijft daarom platter dan nodig. Vermakelijk, maar geen blijver.
VOORUITBLIK
In het vooruitzicht: Uwe Boll fans/haters opgelet! Rampage, Salvage, Oost-Europese wanhopige tranen in Tears for Sale en The Eclipse.
Marloes
Leuk verslag, maar smilies zou ik eruit laten… ;) ;) ;)
op 20 april 2010, 13:54