Iedereen heeft er wel eens over gefantaseerd een superheld te zijn. Met al die miljarden mensen op aarde, waarom heeft nog nooit iemand het gewoon gedaan? Het is een terechte vraag die doorsnee middelbare scholier David zich in Kick-Ass afvraagt. Het is dus ook volkomen begrijpelijk dat er een strip werd gemaakt rond dit sterke uitgangspunt, het is even begrijpelijk dat Matthew Vaughn daar vervolgens een film over wilde maken. Maar hoe logisch is het dat Kick-Ass zo grof, zo grappig en zo goed is?
Doorsnee tiener Dave Lizewski is een stripfan die besluit zijn obsessie als inspiratie te gebruiken en zelf een superheld te worden. Zijn redenering: je hoeft geen superkrachten te hebben om mensen te redden en de wereld een beetje beter te maken, lef en doorzettingskracht zijn genoeg. Zoals een echte superheld betaamt, kiest hij een nieuwe naam, het wordt Kick-Ass. Hij koopt op internet een flitsend pak met masker en gevechtsstok en is zo klaar om de misdaad te bestrijden. Hij is echter nog maar amper begonnen of hij ligt in het ziekenhuis. Gelukkig voor hem, de film en de kijker komen de wel goed getrainde Big Daddy en Hitgirl hem te hulp.
Wat te verwachten van een film waarvan de personages zich superhelden noemen, in belachelijke pakken lopen en cheesy namen hebben? Een logische vraag, maar de makers hebben een sterk uitgangspunt gekozen en hebben bovendien een geniale combinatie gevonden van hilarische humor en keiharde actie. Voeg daar een meesterlijke soundtrack aan toe en je hebt een hit.
Toch hadden de makers veel moeite om een budget los te krijgen. De elfjarige Hitgirl is namelijk niet alleen een koelbloedige moordmachine, ook haar taalgebruik is niet helemaal wat je mag verwachten van een klein, blond meisje met paardenstaarten. In Nederland zal haar personage vanwege de ridicuulheid juist de meeste waardering krijgen, in Amerika ziet men alleen de ernst van de zaak. Misschien is dat ook niet zo vreemd, want Kick-Ass mag dan voornamelijk een parodie zijn op alle superheldenfilms. Met openlijke verwijzingen naar striphelden als Spiderman en films als The Dark Knight. De film bevat ook zeker een kritische ondertoon, over onder andere thema’s als de waarde van een internetidentiteit in onze samenleving en opvoeding.
De film doet dit echter precies subtiel genoeg zodat het wel aanwezig is maar de pret niet drukt. Kick-Ass beleef je met een glimlach van begin tot eind en het is flauw, makkelijk, cliché en simpel, maar helemaal in de trend van Kick-Ass: Kick-Ass is gewoon Kick-Ass. Geloof me: dit wil je meemaken!
Bekijk de trailer
