Laat me deze recensie beginnen met een waarschuwing. Eentje die u geld bespaart. Ga het heldenepos Clash of the Titans gewoon in die zalig ouderwetse twee dimensies kijken waar mogelijk. De driedimensionale vertoning is een lachertje op zijn best.
Net als Alice in Wonderland is deze film niet met 3D-camera’s gefilmd, maar zijn de effecten er pas in de post-productie aan toegevoegd. Een ietwat simpele manier om de kijker te behagen, maar niet per se slecht. Bij Alice werd er bijvoorbeeld al vanaf de eerste dag rekening gehouden met een extra dimensie en dus met extra diepte in het frame. Voor Clash of the Titans daarentegen werd er pas op het allerlaatste moment besloten een graantje mee te pikken met deze hype.
Dat betekent slechte effecten. Niet per se slechte computereffecten, ook al zien die er in deze film ook niet altijd even mooi uit. Maar drie dimensies zagen er zelden zo tweedimensionaal uit. Dat is logisch, want de film is geschoten voor 2D. Dus nogmaals: houdt het lekker bij de normale bioscoopversie. Of wellicht beter, bekijk geen enkele versie, want Clash of the Titans is naast de misleidende succesformule van 3D-effecten gewoon een slechte film.
Zo had een beetje opbouw de film geen kwaad gedaan. We leren Perseus kennen, een wees die zijn stiefouders ziet verdrinken door toedoen van de god Hades. Hij zint op wraak en moet tijdens zijn wraak ook nog even een prinses redden. Dat zijn zo ongeveer de motieven van de film, maar een band krijgen we met Perseus nooit. En al helemaal niet met het groepje randpersonages dat hem op zijn tocht bijstaat. Wellicht was het de bedoeling om met 3D de illusie van narratieve diepgang te creëren, maar het gemis aan inhoud is zo groot dat het niet genegeerd kan worden.
Neem nou eens een film als 300. Die valt een beetje in dezelfde categorie: spierballen, geweld, mythische wezens, slechte oneliners. Ofwel topvermaak. Het grote verschil tussenbeide is dat Clash zich zo verschrikkelijk serieus neemt. En dat terwijl de inhoud, net als die van 300, zo debiel gepresenteerd wordt dat er helemaal niets serieus te nemen valt. Er is niets mis met no-nonsense actie en daarom heet het ook zo. No-nonsense. Waarom wordt er dan zo vaak toch nog nonsense toegevoegd? In deze film groeit de ernst op een gegeven moment zo scheef van de onzin dat de emotionele scènes enkel nog irritatie opwekken.
Ook de grote troef van de prent stelt teleur. De actie is simpwel matig. Regisseur Louis Leterrier presenteert ons niets wat we nog niet zagen en verpakt dat in dikwijls lelijke computereffecten bovendien. Zonde, want de film is zo’n beetje gebouwd op de animaties van grote en mythische wezens die het onze held lastig moeten maken. In zijn vorige film, The Incredible Hulk, liet de filmmaker nog zien wel een grote popcornblockbuster te kunnen maken. Een meesterwerk was dat niet, maar vermakelijk toch zeker. Spijtig dat Clash op zoveel fronten niet weet te slagen.
Bekijk de trailer
