Stellet Licht van de controversiële regisseur Carlos Reygadas behoort tot de resem films die het publiek duidelijk in twee kampen onderverdelen. De één vindt het prachtig en effectief terwijl de andere de traagheid van de film associeert met een hoge mate van saaiheid. De film slaagde er dan ook niet in om de Gouden Palm weg te kapen op het Filmfestival van Cannes maar werd wél bekroond met de juryprijs. Een bewijs dat dit meer voer is voor de echte cinefielen dan voor de grote massa.
In tegenstelling tot zijn vorige (s)expliciete films, Japón en Batalla en el Cielo, is deze prent een stuk braver van aard. In Stellet Licht maken we kennis met een zeer religieuze gemeenschap gesitueerd in het noorden van Mexico. Deze mennonieten leven volgens de strenge normen en waarden opgelegd door hun traditionele geloof. In deze context krijgen we een typisch familiedrama voorgeschoteld waarin een man verliefd wordt op een andere vrouw terwijl hij nog getrouwd is. Bovendien is hij reeds vader van zes kinderen. Hoewel het in het begin nog lijkt te lukken, wordt het steeds moeilijker voor de man om zijn onderdrukte gevoelens verborgen te houden.
Het naakte verhaal is duidelijk standaard en lijkt zo te zijn gejat uit een doordeweekse soap. Gelukkig blijkt maar weer eens dat de uitwerking van het gegeven vaak belangrijker is dan het gegeven zelf. Tussen een ellenlange zonsopgang en -ondergang speelt zich namelijk een tafereel af dat de kijker volledig meeneemt naar een andere wereld. Dit effect wordt gecreëerd door een sublieme openingsscène waarin je een minutenlange zonsopgang krijgt voorgeschoteld die je meteen in trance brengt. Daarna voltrekt zich eigenlijk een kaal verhaal met ogenschijnlijk weinig echte gebeurtenissen. Dagdagelijkse situaties wisselen zich af met overpeinzende ouders en spelende kinderen. Het is echter de voortdurend aanwezige onderhuidse spanning die ervoor zorgt dat de kijker in de film wordt gezogen.
Het tempo in de film is bijzonder laag waardoor de film zeker geen product voor de massa is. Het zorgt er echter wel voor dat de kijker volledig wordt ondergedompeld in de film net zoals bijvoorbeeld Béla Tarr en Terrence Malick dat zo voortreffelijk doen. De cameravoering is zeer sterk en bijzonder effectief met als hoogtepunt de haar-was scène in het nabije meer. Ook het kleurgebruik mag er zeker wezen. Een soundtrack is er nauwelijks behalve dan geluiden die ook echt in de film zitten maar ook hier weer werkt dit bijzonder goed. Ondanks dat Stellet Licht zeker gebruik maakt van materiaal uit andere films en dit zowel stilistisch als thematisch (Ordet van C.T. Dreyer), drukt Reygadas zonder twijfel zijn eigen stempel op het werk. En hoewel de religieuze context eigenlijk weinig functie heeft binnen het verhaal, is de film als geheel toch meer dan geslaagd. Stellet Licht is dan ook één van de betere films uit 2007 en torent, wat mij betreft, samen met Zvyagintsev’s Izgnanie huizenhoog boven de concurrentie uit.
