Na het speelse maar wisselvallige Steve+Sky en het al consistentere Dagen zonder Lief, kwam regisseur Felix van Groeningen een jaar geleden aanzetten met een verfilming van De Helaasheid der Dingen, een boek van Dimitri Verhulst. In beide voorgaande films slaagde van Groeningen erin om een bijzonder sfeervol portret te creëren met veel warmte en lichte marginaliteit. En hoewel het script vaak niet zo bijzonder was, had de film je toch volledig in zijn ban door zijn emotionele geladenheid. Nu zijn deze elementen ook allen aanwezig in deze film maar dat biedt helaas geen volledige garantie op een goede film.
Het feit dat deze film bijzonder succesvol was op verschillende festivals over de hele wereld deed nochtans het beste vermoeden. Als je kijkt naar de plotbeschrijving, kan je meteen het doel van de film eruit halen. De film tracht een sfeervolle schets te brengen van een in de marginaliteit ronddwalende familie. Het gezin in kwestie is de familie Strubbe dat bestaat uit een 13-jarig kind, drie nonkels en een oma. Na een aantal mislukte huwelijken hebben zij namelijk besloten om terug in het ouderlijk huis in te trekken. Gunther Strubbe beseft na een tijdje dat het zo niet verder kan en tracht te ontsnappen aan dit zinloze leventje.
Laten we starten met de positieve elementen. Opnieuw slaagt van Groeningen erin om een zeer authentieke en sfeervolle film te creëren die aardig wegkijkt. De casting is perfect en het bijbehorende acteerwerk brengt je meteen in de roes van de Vlaamse marginaliteit. Net als in zijn vorige films bestaat De Helaasheid der Dingen echter vooral uit een afwisseling tussen leuke en matige scènes. Maar dat is ook hier niet onoverkomelijk omdat deze leukere scènes in de meerderheid zijn en de film voldoende weten te dragen.
Waar zit het befaamde “addertje onder het gras” dan? Wel, van Groeningen streeft overduidelijk een realistische schets na van een sociale wantoestand waarbij de nadruk vooral ligt op de emotionele component. Door deze realistische aard kan de film natuurlijk niet te ver gaan in zijn marginale en chaotische taferelen zoals bijvoorbeeld Ex-Drummer van Koen Mortier dat wel kon doen. Het blijft allemaal redelijk braaf en kleurt netjes binnen de lijntjes. Bovendien weet ook de emotionele lading niet geheel te overtuigen. Deze vereist namelijk voldoende gelaagdheid in het verhaal en diepte in de karakters. Enkele uitzonderingen daargelaten zijn de meeste personages in de film toch te stereotiep en jammer genoeg te schreeuwerig in hun objectieven. Desondanks biedt De Helaasheid der Dingen wel een aangename zit met een al bij al geslaagde mix tussen drama en humor en zal velen dan ook wel aanspreken. Helaas is de film door een gebrek aan diepgang en subtiliteit als sociaal portret maar half geslaagd.
Bekijk de trailer
