Eén van de bekendste regisseurs van het Iberisch schiereiland is zonder twijfel Pedro Almodovar. Al een goede dertig jaar bouwt deze Spanjaard een ondertussen indrukwekkend oeuvre uit waardoor hij zich moeiteloos één van de belangrijkste filmmakers van de laatste decennia mag noemen. Hoewel al zijn films het predikaat “arthouse” zonder enige twijfel verdienen, verzandde het vaak in teveel kitsch en pretentieuze perikelen. Niets van dat was terug te vinden in Almodovar’s vorige film, Volver en mijn nieuwsgierigheid naar Los Abrazos Rotos was dan ook groot. Het feit dat Penelope Cruz opnieuw de hoofdrol mocht vertolken deed daar natuurlijk geen afbreuk aan. Integendeel.
In Los Abrazos Rotos maken we kennis met Harry Caine, een regisseur die na een ongeluk blind geworden was en bovendien zijn grote liefde Lena verloor. Als op een dag de zoon van zijn manager een ongeluk krijgt, besluit Caine tijd te spenderen met de jongen en op die manier zijn bewogen leven uit de doeken te doen. De verbitterde Caine brengt vervolgens de grote lijnen van zijn liefde voor Lena naar voren en dit mondt uit in een ontroerend maar vaak ook negatief liefdesverhaal. Caine was namelijk niet de enige liefde voor de actrice maar had overduidelijk een rivaal.
Op zich brengt dit plot ons een typisch Almodovar verhaal met veel passionele intriges en jaloezie. Een bijzonder opvallend element is de flair waarmee hij dit verhaal presenteert. In tegenstelling tot in veel van zijn vroegere films vervalt hij hier nergens in goedkope beeldspraak maar weet de kijker te boeien met een bijzonder fraai kleurgebruik. Het visuele aspect is dan ook zonder twijfel het sterkste punt van deze prent. De score kan eigenlijk ook niet slecht worden genoemd maar weet nergens echt te overtuigen door scènes echt kracht bij te brengen. De schitterende decors en prachtige composities zorgen dat de ogen echter wel degelijk verwend worden.
Het audiovisuele is natuurlijk belangrijk voor een film maar zeker niet allesbepalend. In zijn typische stijl tracht Almodovar een extra dimensie in de film te leggen door de verhaallijnen door elkaar te laten lopen in een ambitieus spel om de kijker op het verkeerde been te zetten. Helaas zorgt dit eerder voor ergernis dan dat het de film een diepere laag weet mee te geven. Naar het einde toe heb je het dan ook wel gezien en de film had best een halfuurtje korter mogen zijn. Gelukkig zijn de acteerprestaties dan weer wel van een hoog niveau. Penelope Cruz doet het, zoals verwacht, erg sterk en voorziet de film al van een sterke ruggengraat. Ook Lola Duenas verdient zeker een vermelding want ze doet hier nauwelijks onder voor Cruz. Kortom, Los Abrazos Rotos brengt ons een geweldige sfeer door zijn visuele kracht maar de inhoud stelde, door het gebrekkige script, vooral teleur. Al kijk ik alvast weer uit naar de volgende Almodovar, want met een evenwichtiger verhaal kan hij er zeker nog een meesterwerkje uitpersen.
Bekijk de trailer
