Bilal is een 17-jarige jongen die veel over heeft voor de liefde. Drie maanden lopen vanuit Irak naar Frankrijk bijvoorbeeld. Daarmee is de eindbestemming echter nog niet bereikt. Zijn vriendin Mina zit namelijk aan de andere kant van het kanaal, in Engeland. De enige uitweg die Bilal als illegale vluchteling ziet om daar te komen is het kanaal overzwemmen. Een oversteek waarop hij wordt voorbereid door de Franse zweminstructeur Simon.
De hoofdmoot in Welcome is echter niet het verhaal over deze levensgevaarlijke tocht van Bilal. Veel meer is het een maatschappelijk geëngageerd drama over de ‘vriendschap’ tussen Bilal en Simon enerzijds, en de Franse problematiek rond de illegale vluchtelingen bij de kust van Calais, aan de andere kant. Het levert een indrukwekkend drama op dat een schrijnend beeld geeft van de huidige situatie in de Franse kustplaats. Vooral het harde optreden van de Franse politie zorgt voor enkele pijnlijke scènes. Zo zijn er de CO2 controles aan de grens, waardoor vluchtelingen met zakken over hun hoofd de grenscontroles moeten ondergaan. Of de regel in de Franse wet die hulp aan illegalen verbiedt, met als gevolg dat praktisch iedereen ze aan hun lot overlaat.
In Welcome geldt dat overigens niet voor iedereen. Er is namelijk de zweminstructeur Simon die in scheiding ligt en zich na een gereserveerd begin volledig inzet voor Bilal. Het is ook meteen één van de sterkste punten van de film. De steeds sterker wordende band tussen Bilal en Simon wordt namelijk prachtig uitgewerkt. Dat komt voornamelijk door de twee sterren van de film, Vincent Lindon en Firat Ayverdi. Zij weten beide met hun kleine en intieme spel te overtuigen. Bovendien mag ook de bijrol van Audrey Dana niet vergeten worden.
Toch zal Welcome je vooral bijblijven vanwege de schrijnende situatie van de honderden illegalen die in een uitzichtloze situatie vastzitten in de haven van Calais. Allemaal wachtend op hun zoveelste poging om over te steken naar het beloofde land, Engeland. Regisseur Philippe Lioret geeft geen pasklare oplossingen. Hij registreert en laat zien, zonder zijn eigen mening al te nadrukkelijk te laten horen. Slechts één keer doet hij dat wel, als in de film het huidige beleid wordt vergeleken met dat van het Vichy-regime in de Tweede Wereldoorlog. Het is één van de weinige keren dat Lioret daadwerkelijk partij kiest en niet volstaat met het oproepen van vragen.
Dat de uitzichtloze situatie van de illegalen niet alleen indruk maakt op buitenstaanders maar ook op de Fransen zelf bleek al snel na het uitkomen van Welcome. De mensenrechtenactivisten doken massaal op de film en bestreden vooral het wetsartikel waarin hulp aan illegalen strafbaar wordt gesteld. Het leverde hoogoplopende discussies op waarmee Welcome er in ieder geval voor zorgde dat de illegalen van Calais tenminste even hoog op de politieke Franse agenda staan. En een film die dat voor elkaar krijgt moet wel van buitengewone kwaliteit zijn.
Bekijk de trailer
