Michael Moore snijdt in zijn nieuwste film verschillende onderwerpen aan maar heeft het voornamelijk over de slechte manier waarop “het geld” in Amerika is verdeelt. Aanleiding en rode draad is de kredietcrisis die volgens Moore veroorzaakt is door de politiek (al sinds Reagan’s presidentschap) en de bankiers van Wall Street. Moore gebruikt wederom dezelfde suggestieve filmische middelen om zijn boodschap over te brengen, en daarbij moet je niet vergeten dat die boodschap voor een deel ook gewoon door hem zelf bedacht is.
Als we één ding met zekerheid kunnen zeggen over Moore dan is het wel dat hij het zelf nooit zo nauw neemt met de feiten en de manier waarop hij die in zijn “films” gebruikt. Hij monteert niet alleen zeer suggestief, hij laat ook delen weg en voegt “informatie” of “statistieken” toe in zijn voice-over die nergens terug te vinden zijn. Dit kwam onder andere naar voren in verschillende documentaires over Michael Moore, zoals Manufacturing Dissent: Uncovering Michael Moore (2007). Hierin blijkt dat Moore vindt dat beelden en informatie ingezet mogen worden om een boodschap over te brengen, zijn boodschap in dit geval.
Ook is “echtheid” voor hem van secundair belang. Wat hij in zijn voice-overs zegt is zeer waarschijnlijk niet helemaal waar. Wie de mensen die hij aan het woord laat precies zijn, wat hun belangen zijn en of hun scènes geënsceneerd zijn is ook niet helemaal duidelijk. Daar kiest hij bewust voor. Hij werkt vooral met interpretaties van feiten, iets waar hij overigens in uitblinkt. Want dat Moore een talent heeft is duidelijk.
Het aan elkaar monteren van beelden die op zich weinig vertellen, maar samen een duidelijk punt maken is één van zijn inmiddels standaard technieken. Ook zijn nieuwste “film” (het is eigenlijk geen film, maar een documentaire is het ook niet) Capitalism: A Love Story bevat weer legio voorbeelden van zijn manipulerende technieken. Toch houdt Moore een overtuigender betoog dan hij bijvoorbeeld deed met Fahrenheit 9/11. De kern van het betoog blijft gedurende de gehele film namelijk aannemelijk. Samenvatten wat zijn punten precies zijn, is weinig zinvol. Het is een film die je gewoon moet zien om er iets over te kunnen zeggen.
Moore zet zowel aan tot nadenken als ergeren. Juist die combinatie maakt zijn films sterk, want pas als je je ergens echt aan ergert gaan mensen er met elkaar over praten. Heeft hij het dus toch weer voor elkaar. Petje af dus voor de manipulerende Moore. Hij moet nog één stap maken en dat is een zelfreflectieve film maken, we wachten af.
Bekijk de trailer
