De devotie van Italiaanse moeders voor hun mannelijk kroost is niet minder Italiaans dan de toren van Pisa. De gemiddelde Mario vreest enkele decennia van zijn leven voor de deegroller waarmee zelfs de bejaarde matrones nog flink kunnen zwaaien. Uiteraard heeft die medaille ook een glimmende zijde: de kookkunst en zorg van ‘mamma’ is immers ongeëvenaard.
In Pranzo di Ferragosto snijdt regisseur Gianni Di Gregorio het minder vaak belichte facet van de wederprestatie aan. Want logischerwijs dienen de welopgevoede en dankbare zoons hun moeders met dezelfde toewijding te verzorgen op moment dat de dames dat onvrijwillig uit handen moet geven.
Hoofdpersoon Giovanni (gespeeld door regisseur en schrijver Gianni Di Gregorio) is in dat opzicht een schoolvoorbeeld. Hij bedient zijn bejaarde moeder met diva-allures op haar wenken en komt daardoor niet aan werken toe. Dat huisbaas Luigi al in geen eeuwen een cent heeft gezien is voor hen een onplezierig detail. Rond het belangrijke feest van Maria Hemelvaart, weet de geslepen Luigi zijn bejaarde moeder en tante bij Giovanni onder te brengen zodat hij met een jonge schone de stad uit kan. Terwijl de dames de woning onderverdelen en vetes over het bezit van de televisie uitvechten, haalt Giovanni onbedoeld een derde bejaarde logee binnen. Grazia, de moeder van een bevriende arts, wordt met een uitgebreid medicatievoorschrift gedropt en maakt zo het bonte gezelschap compleet. De dames converseren geanimeerd, kibbelen en lezen elkaar de hand, terwijl Giovanni slooft en hen zelfs probeert te drogeren met zijn ‘bijzondere’ kamillethee.
De combinatie van quasi-amateurbeelden en weinig ervaren spelers pakt wonderwel uit. Terwijl vertederende dames in al hun lachwekkende en valse facetten voorbij schuifelen door het knusse appartement, waant de toeschouwer zich eenvoudig een vierde logee van Giovanni. De kracht van Pranzo di Ferragosto schuilt in de alom aanwezige charme, waardoor het gemis van de stevige bite die de Italiaanse grootmeesters uit de vorige eeuw op tafel wisten te zetten, zich nauwelijks aan de toeschouwer openbaart. Gregorio’s mix van eenvoud, authenticiteit en lichtvoetigheid rijst op de zwoele zomerdag van Maria Hemelvaart tot een heerlijke ‘torta al cioccolato’ die na een drukke dag met verrukkelijke eenvoud wegglijd.
Bekijk de trailer
