Federico Fellini, een naam die elke filmliefhebber ooit al wel eens ergens gehoord heeft. La Dolce Vita, een titel van een film die menig filmminnend persoon bekend in de oren moet klinken. Behoeft zo een klassieker nog wel een introductie? Ik denk het niet, al kan je over de film zelf wel uren doorgaan.
Marcello Mastroianni, nog zo een icoon uit de filmgeschiedenis. In La Dolce Vita schittert hij als de sensatiejournalist Marcello die steeds het nachtleven afschuimt op zoek naar nieuwe roddels en schandalen. Daar handelt de film dan ook grotendeels over. Een mooi afgelijnd plot kunnen we hier niet terugvinden. Marcello spendeert gewoon heel wat tijd in het nachtleven van de Romeinse hogere klasse in de jaren 50. Al de glamour en glitter die daarbij gepaard gaat en extravagante feestjes vormen hierbij de hoofdspil van de film.
Is dit dan met recht en reden een mijlpaal in de filmgeschiedenis? Wel, laten we stellen dat er zowel voor- als tegenstanders zijn van Fellini’s aanpak in deze film. Eerst en vooral moet de sfeer geprezen worden. Door de combinatie van een sterke regie en een perfecte aankleding oogt de film erg mooi en de kijker kan de decadente sfeer in deze context bijna meevoelen. Het ontbreken van een duidelijk plot gaat voor velen wel een struikelblok vormen. Al is een dergelijke aanpak wel weer typisch Fellini te noemen, met als beste voorbeeld één van zijn latere films: Amarcord. Verder zorgen de prachtige beelden van het gezellige Rome natuurlijk mede voor de geweldige sfeer.
Steeds meer voel je ook dat dit dolle leventje dat Marcello leidt (of beter: lijdt?) niet helemaal is zoals hij zelf wil. Je kan zijn verdriet en teleurgesteldheid dan ook op zijn gezicht aflezen. Zo komen we meteen bij een volgend aspect waardoor de film de hoogte wordt ingestuwd: de acteerprestaties. En dan met name van Mastroianni zelf. Bij deze DVD vinden we overigens een documentaire terug die volledig handelt over deze acteur. De docu bevat interviews met hemzelf maar ook met andere acteurs (Claudia Cardinale), andere regisseurs (Zurlini, Visconti en Scola) en nog veel meer. Een bijzondere extra die zeker de moeite waard is om even uit te checken.
Of deze film iedereen zal aanspreken laat ik in het midden. Daarvoor gaan velen hem te saai vinden, mede ook door zijn lange duur en het ontbreken van een duidelijk plot. Liefhebbers van Fellini en van Italiaanse klassieke cinema in het algemeen moeten natuurlijk niet twijfelen. De leuke extra die handelt over één van de grootste acteurs uit de filmgeschiedenis, is ook een zeer mooie toevoeging.
