Dinsdag 27 oktober opende de vierde editie van het Leids Film Festival, net als alle voorgaande jaren, met een grote titel: Steven Soderbergh’s The Informant met Matt Damon in de hoofdrol. Dit festival zal nog niet bij iedereen bekend zijn. Toch begint het langzaamaan uit te groeien tot een landelijk bekend festival. De bezoekersaantallen stijgen jaarlijks gestaag en elk jaar weer weten de organisatoren een aantal grote titels binnen te halen. Zoals dit jaar naast de hoofdfilm ook: Lars von Trier’s Antichrist, Michael Haneke’s Das Weisse Band, Lasse Hallström’s Hachi en New York, I Love You.
De opening werd gehouden in bioscoop Trianon, een uitstekende locatie met uitstraling. De sfeer van de opening was groots en bevatte niet alleen de (standaard) rode loper en champagne, maar had ook behoorlijk wat fotografen, cameraploegen en pers die zorgden voor de nodige allure. Na een aantal acceptabele praatjes van enkele prominenten konden Soderbergh en Damon eindelijk los.
De film gaat over Mark Whitacre (Damon) die een goede carrière heeft bij Archer Daniels Midland (ADM), een multinational in de agrarische industrie. Dan besluit hij de illegale praktijken binnen het bedrijf naar buiten te brengen en als klokkenluider te fungeren. Helemaal vanuit het niets. De FBI heeft interesse en geven hem zenders en bandrecorders waardoor Whitacre zich een geheim agent waant. Daarnaast is hij er van overtuigd dat hij binnen het bedrijf gepromoveerd zal worden omdat alle huidige bazen door hun misdaden zullen worden ontslagen. Kortom, Whitacre heeft nogal een aparte kijk op de zaken. Zeker wanneer je er achter komt dat hij delen verzint en andere delen weer verzwijgt.
Matt Damon (met sullige snor) speelt vol overtuiging en enthousiasme. Hij houdt Whitacre geloofwaardig, ondanks diens onnozelheid. Dit zorgt wel voor de humor in de film. Zijn absurde kijk op de zaken is pijnlijk en hilarisch tegelijk. Met name in het tweede deel van de film, wanneer het verhaal steeds meer richting absurdisme gaat, houdt Damon de film bij elkaar en blijft de film grappig en wordt hij nooit flauw.
De makers pogen de jaren ’90 (film)sfeer in alle onderdelen terug te laten komen. Dit werkt op zich prima, al voelt het af en toe wat overdadig aan. Qua stijl is de film vergelijkbaar met Burn After Reading van de Coen brothers. Het heeft echter ook ongeveer dezelfde makken. De film moddert lekker voort, maar moet aan interesse inboeten omdat het verhaal gewoon te eentonig is en te weinig ontwikkeling doormaakt. De tijdsprongen komen de film ook niet ten goede. Een andere vergelijkbare film is Catch Me If You Can maar daarin is de hoofdpersoon sympathieker en bovendien zijn diens handelingen beter te begrijpen. Want ondanks dat The Informant op een waargebeurd verhaal is gebaseerd blijft het vaak erg absurd aanvoelen.
Damon houdt de film levendig en grappig terwijl het verhaal langzaam interesse verliest. Soderbergh voegt met The Informant een nieuwe excentrieke film toe aan zijn uiteenlopende oeuvre. Het is een waardige openingsfilm voor een opkomend festival, benieuwd met welke film het Leids Film Festival volgende jaar zal starten.
