Op donderdag 5 maart 2009 kondigde Michael Jackson zijn allerlaatste tournee aan. Wat de grootste comeback uit de geschiedenis moest worden, werd een verzameling van beelden van de repetities voor die comeback. Deze ‘film’ werd uitgebracht met dezelfde titel als z’n laatste nummer en geplande tournee: This Is It. Woensdagochtend om 01.45 lokale tijd startte, onder streng toezicht, de wereldwijde première.
Al voordat de titel in beeld is gekomen blijkt overduidelijk wat het doel is: bevestigen dat King of Pop Michael Jackson een unieke grootheid is en dat het vooral een goed mens was. We zien en horen enkele dansers vertellen hoe enorm trots en blij ze zijn dat ze voor Michael Jackson mogen dansen, de meeste kunnen door tranen en emoties hun verhaal niet eens goed vertellen. Het is overbodig sentiment, maar commercieel gezien een logische keuze, inhoudelijk gezien erg jammer.
This Is It bevat naast beelden van repetities uit de periode maart-juni ook enkele echt interessante beelden. We zien hoe er nieuwe 3D beelden voor bij de performance van Thriller worden opgenomen bijvoorbeeld, en hoe er ook voor andere nummers beeldmateriaal wordt geschoten dat tijdens de show vertoond zou moeten worden. Het is indrukwekkend. Ook zien we beelden van Michael Jackson druk repeterend en overleggend met zijn hoofdcomponist voor een nieuw begin van een bestaand nummer. Het gaat over details, terwijl tientallen muzikanten wachten. Maar hij is Michael Jackson, dus alles kan.
Dat is ook iets dat duidelijk in de film naar voren komt: iedereen behandeld hem met zijden handschoenen en niemand durft tegen hem in te gaan. Het is “Yes Michael, No Michael” en soms zelfs “Yes Sir”. Aan de andere kant is dat ook wel begrijpelijk, want hij is het ultieme talent. Zelfs op 50-jarige leeftijd heeft hij alle touwtjes in handen en danst en zingt hij nog steeds als een wereldster. Dàt is misschien wel het meest interessante dat blijkt uit de beelden: gezondheidsproblemen of niet, Jackson was in topvorm gedurende deze repetities.
De beelden van de repetities zijn nooit bedoelt geweest voor publicatie, Jackson wilde ze hebben voor zijn privé collectie. Vandaar dat met simpele digitale-camera’s is gedraaid die maar matige beelden opleveren. Bovendien voelt de cinematografie aan alsof je naar een homevideo kijkt. Het geluid van de opnamen is vervangen door mooi, 5.1 geluid. Misschien is het zelfs opnieuw ingespeeld. De bekende nummers, die vrijwel allemaal in zijn geheel in de film zitten, klinken dan ook prima. Daarvoor moet je het doen: het geluid, de exclusiviteit van de beelden en natuurlijk om King of Pop Michael Jackson nog één keer te zien schitteren. De film was er nooit geweest als hij niet was overleden, maar om de geïnvesteerde bedragen, die uiteraard astronomisch waren, enigszins terug te verdienen is This Is It in korte tijd in elkaar gezet. Dat zie je er aan af. De sentimentele kant is niet fraai, maar onvermijdbaar.
Het is allemaal vrij exclusief dat wel, maar Jackson wist op z’n vijftigste nog altijd wat kwaliteit was en wat niet en heeft er daarom nooit zijn toestemming voor gegeven. De show was gezien de repetities waarschijnlijk fantastisch geweest, de film is dat niet.
Bekijk de trailer
strid
Ik moet je eerlijk zeggen dat ik het niet helemaal met je eens ben dat niemand tegen hem in durft te gaan. Bij de hoofdtoetsenist zat ik met kromme tenen, omdat hij juist Michael de les las, omdat hij vond dat MJ duidelijker moest zijn…..
Kenny Ortega verstaat zijn vak goed. Omdat MJ zo bescheiden is, dreigt het gevaar dat mensen over hem heen gaan lopen. Vooral omdat hij de laatste jaren door (bijna) iedereen werd uitgespuugd. Ik denk dat Ortega de prioriteiten goed wist te stellen en – als leider van het proces – iedereen liet zien om wie het gaat: MJ. “let him lead the way” en “what do you need more?” (bij incident met het oortje -> dat laatste vond ik prachtig voorbeeld van hoe je mensen respectvol behandelt, en ik vond het niet kruiperig). Dat moet ook, anders kom je niet tot een goed product.
Uiteraard heeft MJ geen toestemming gegeven. Hij is dood. Dat maakt de film een bijzonder document. Het camerawerk is niet goed, maar dat kan ook niet anders. De film is echter fantastisch in elkaar gezet. (En de kunst van het weglaten is uitstekend toegepast ;-)) Je ziet hoe het creatieve proces zijn weg vindt in de aanloop naar een concertreeks. Dus om te stellen “De film is dat niet.” is te kort door de bocht naar mijn mening.
Wat bedoel je eigenlijk met: “Het is overbodig sentiment, maar commercieel gezien een logische keuze, inhoudelijk gezien erg jammer.” Ik ben eigenlijk blij dat er eindelijk eens een product is gemaakt, waarbij MJ niet onderuit wordt gehaald. Dat is al genoeg gedaan. Soms was dat ook nodig, MJ had de neiging de realiteit uit het oog te verliezen en daar koppig in te zijn.
De film is een prachtig voorbeeld van hoe een product als een concert nooit door iemand alleen gemaakt wordt en kan worden. Het is teamwork. En Michael legde de accenten.
En inderdaad, wat zal dit duur zijn geweest. Prachtig, die nieuwe clips, die grote spin, de Thrillerspoken door de gangpaden enz.
Ongetwijfeld kijken MJ-fans – waarvan ik er één ben – met een gekleurde bril. Dus wel bedankt voor je review! :-)
R.I.P. Michael
op 30 oktober 2009, 10:49