Als er één regisseur is die in het verleden bewezen heeft om de thematiek van het rouwproces geslaagd naar het filmisch medium te vertalen, is het toch wel de Japanner Hirokazu Koreeda. In bijna al zijn voorgaande films zitten thema’s als de dood en het rouwen verwerkt met als kwalitatieve uitschieters Maboroshi no Hikari en Distance. Het is in deze context dat je ook zijn nieuwste werk moet plaatsen: Still Walking. Al toont de bijbehorende bonusfilm Hana ook aan dat deze regisseur ook wel eens andere paden durft te bewandelen.
In tegenstelling tot zijn meer zwaardere films, werd Hana namelijk niet zo unaniem positief ontvangen door zowel de pers als zijn grote aanhangers. Groot was dan ook hun blijdschap wanneer Koreeda aangaf met Still Walking weer een persoonlijke, intieme film te maken. En dat is het ook geworden. De film handelt hoofdzakelijk over de familie Yokoyama. Ze maken er een jaarlijkse gewoonte van om – op de dag dat de zoon vijftien jaar geleden overleed – samen te komen met de hele familie. In dit mooie zomerweekend wordt echter duidelijk dat iedereen met zijn eigen, kleine probleempjes worstelt en dat de banden tussen de verschillende familieleden lang niet meer onschendbaar zijn.
Aan de oppervlakte doet de film dan ook aan als een doodgewone familievisite en de typische elementen die daar bij horen, komen dan ook allen aan bod. Er wordt gepraat, gekookt, gegeten en vooral geklaagd over de eigen problemen. De kinderen spelen buiten in de zon, terwijl de volwassenen binnen tevergeefs conversaties trachten aan te gaan met elkaar. Het mooie is dat Koreeda deze activiteiten niet schuwt, zoals in vele andere films, maar net daar de essentie van de film mee blootlegt. Voor actie en spanning moet je dan ook niet bij Still Walking zijn. De onderhuidse spanning tussen de verschillende familieleden is echter meer dan voelbaar en houdt de kijker volledig in zijn ban. En dit ondanks dat er eigenlijk nauwelijks sprake is van een klassieke narratieve structuur. Gelukkig zitten er ook heel wat grappige momenten in de film en is de toon zeker niet té zwaar.
Ook cinematografisch is de film zonder twijfel bijzonder te noemen. Er wordt namelijk vooral ingezoomd op deze alledaagse handelingen. Minutenlang worden deze taferelen in beeld gebracht zonder enige vorm van echte actie. Dit zorgt er echter voor dat je als kijker steeds meer deel gaat uitmaken van deze familie. Je kijkt mee als een extern oog dat ziet dat niet alles op wieltjes loopt tussen deze familieleden. Bovendien is de steeds terugkerende soundtrack bloedmooi en wordt deze telkens op de juiste momenten ingezet. Het voornaamste punt dat deze film zo geweldig maakt is echter dat in een cultuurspecifieke Japanse context een verhaal wordt gecreëerd met universele dimensies. Dit kan net zo goed uw familie zijn alsook de mijne.
Een leuke extra is natuurlijk de bonusfilm Hana, het buitenbeentje uit Koreeda’s oeuvre. In dit Samourai-verhaal verhuist Aoki naar het platteland om daar de man te vinden die zijn vader vermoordde. Een film die heel wat minder zwaar is dan zijn overige werken en eigenlijk ook gewoon kwalitatief wat minder. Het is geen slechte film maar voor een regisseur als Koreeda toch duidelijk onder zijn normale niveau. Tot slot zit er ook nog een interessante making-of van de hoofdfilm bij. Er werd door velen met een bang hart naar Still Walking uitgekeken en er mag gerust gesteld worden dat Koreeda terug op zijn oude niveau zit. Wegens zijn universaliteit en diepgaandheid mag Still Walking zonder twijfel één van de beste film van de laatste jaren worden genoemd en kan hij (wat mij betreft) strijden met Maboroshi no Hikari voor de titel van beste Koreeda-film. Eén van de weinige films die de kijker laat nadenken, ontroert én vermaakt.
Bekijk de trailer
