Regisseur Akira Kurosawa staat bij het grotere publiek vooral bekend om zijn samurai films met als uitschieters vooral Rashomon (1950) en The Seven Samurai (1954). In zijn beginperiode was hij echter ook actief als maker van sociale portretten. Scandal is daar een perfect voorbeeld van en moet in de context worden geplaatst van de situatie in het na-oorlogse Japan. Kurosawa wou in deze kritische films vooral bepaalde wantoestanden van die tijd aan de kaak stellen. Iets wat hij ook deed in Drunken Angel (1948) en Stray Dog (1949).
Scandal begint op een bergtop waar de schilder Ichiro Aoye (Toshiro Mifune) in het bijzijn van enkele voorbijgangers de bergen op zijn doek aanbrengt. Niet veel later ontmoet hij de beroemde zangeres Miyako Saijo die haar bus gemist heeft en bijgevolg te voet verder moet. Wanneer Ichiro haar een lift aanbiedt worden ze echter gefotografeerd door nieuwsgierige journalisten. Een dag later verschijnt de verzonnen liefdesaffaire tussen hen als grote krantenkop in een roddelblad. Ichiro wil het daar niet bij laten en spant een rechtzaak aan waarin hij wordt geholpen door een mysterieuze advocaat (Takashi Shimura). Al snel blijkt niet alles te lopen zoals verwacht aangezien de advocaat ook benadert is door de directeur van het roddelblad.
Een leuk aspect aan de film betreft toch zeker het actuele thema dat aan bod komt. Ook in onze tijd zijn er nog steeds vaak problemen omtrent de grenzen van persvrijheid. Gelukkig wordt deze nu ingebonden door de ongeschreven wetten van de journalistieke deontologie. Het gebrek aan deze serieuze benadering van nieuws in het na-oorlogse Japan en bijgevolg het weergeven van leugens als waarheid, betreft dan ook de hoofdspil van de kritiek die Kurosawa wil uiten met deze film. Het verhaal bouwt mooi en rustig op om dan te eindigen met de onvermijdelijke rechtzaak en het dilemma waarvoor de advocaat is geplaatst. Jammer genoeg eindigt het wel wat te voorspelbaar.
Cinematografisch valt er niet zo heel veel te beleven. Ondanks dat Kurosawa duidelijk weet hoe hij goede shots moet nemen en er veel oog is voor de compositie, ziet de film er nergens echt mooi uit. Ook de soundtrack kon wat beter en is gewoon inwisselbaar met honderden andere klassieke films. Gelukkig boeit het verhaal dus wel en mede hierdoor werd het alsnog een aangename zit. Scandal is dus zeker niet Kurosawa’s beste film maar is toch wel de moeite waard om te bekijken. De onbekendheid van Scandal is dan ook vooral te wijten aan het feit dat hij tegelijk uitkwam met Rashomon en zeker niet door een gebrek aan kwaliteit. Tot slot betreft het bijgevoegde boekje ook een leuke extra voor liefhebbers die geïnteresseerd zijn de achtergrond van de film.
