Mike Tyson. Een van de beste boksers aller tijden. Hij was lange tijd regerend wereldkampioen, maar hij was misschien nog wel bekender door de negatieve berichten in de media. Tyson is meerdere malen in aanraking gekomen met justitie en heeft zelfs drie jaar in de gevangenis gezeten voor verkrachting. Na zijn vrijlating was hij binnen een jaar weer wereldkampioen, maar binnen twee maanden verloor hij hem in een van de meest legendarische bokswedstrijden aller tijden. Goede vriend James Toback toont zijn dynamische leven in Tyson. In de film wordt in ieder geval één ding duidelijk: hij was een bokser uit de buitencategorie.
De film opent met beelden van een jonge maar immens machtige en beangstigende Mike Tyson die korte metten maakt met Trevor Berbick. Hij wordt voor het eerst in zijn carrière wereldkampioen. Vervolgens horen we Tyson vertellen over de stemmen in zijn hoofd. Toback heeft dit letterlijk proberen te vertalen door steeds verschillende opnamen van Tyson over elkaar heen te plakken. Ook in de beeldmontage heeft hij dit doorgevoerd, door (te) veel gebruik te maken van splitscreens en vaak zelfs nog meer beelden in het frame. Het komt over als een kunstje en voegt weinig toe.
Het leidt eigenlijk vooral af van de uiterlijk onbewogen Tyson die open en eerlijk verteld over zijn jeugd, zijn trainer, zijn wedstrijden, zijn carrière, zijn relaties en alle stomme fouten die hij naar eigen zeggen maakte. Aan zijn stem is wel degelijk de emotie te horen. Tyson slaat bijna dicht als hij verteld over de man die hem in bescherming nam, hem zelfvertrouwen gaf en misschien wel de enige was die Tyson ooit echt vertrouwde. Hij is bovendien de man aan wie hij al zijn successen te danken heeft: Cus D’Amato. Hij overleed toen Tyson negentien jaar oud was, één jaar voordat hij die felbegeerde wereldtitel won. Tyson zegt zelf dat daarna alles anders werd en, zo kunnen we zelf beoordelen, het werd nooit meer zoals het was.
Dat de documentaire, ondanks de afleidende, onnodige montage, toch boeiend blijft is te danken aan de vertelwijze van Tyson. En uiteraard ook aan alles wat hij te vertellen heeft. Zo’n bewogen leven als dat van hem is een zeldzaamheid. De beelden van de bokswedstrijden zijn uiteraard ook fascinerend, zeker omdat Toback er audio-commentaar van Tyson overheen heeft geplakt waarin hij verteld wat hij denkt en waarom hij doet wat hij doet. Het is alsof je in Tyson’s hoofd zit. Naarmate de film voortduurt verdwijnen de montagetrucjes van Toback meer en meer. Toback heeft ook veel mediabeelden en wedstrijdbeelden in de film verwerkt, waardoor Tyson ook een zeer volledig portret wordt. Onbetwist hoogtepunt uit de film zijn de beelden van de twee wedstrijden met Evander Holyfield met het ‘oor bijt incident’. De voice-over van Tyson geeft de beelden een totaal andere betekenis.
De dvd bevat als extra’s alleen een trailer en hoofdstukindeling, maar is verder van prima kwaliteit.
