De stuntelige Muriel vangt in de beginscène van Muriel’s Wedding het bruidsboeket van haar vriendin. Even lijkt het sleutelmoment uit de profetische titel dichtbij, maar zodra onder de aanwezige dames grote verontwaardiging losbarst, concludeert de toeschouwer dat zijn eerste indruk toch juist was. Gekleed in een outfit van tijgerprint hoort Muriel uitspraken als ‘Wat moet jij ermee? Je hebt nog nooit een vriend gehad’ als onvolprezen kluns met halfopen hangende mond aan. Niet veel later betrapt ze de bruidegom op overspel en wordt haar foute feestkleding per toeval als gestolen herkend. Muriel’s life sucks.
Zo maakt regisseur P.J. Hogan helder dat het leven van Muriel Heslop (Toni Collette) geen feest is. Geïnspireerd door de immense collage van plaatjes uit huwelijkscatalogi op haar kamerwand ziet Muriel maar één uitweg: haar eigen trouwdag. Zwevend op de liedjes van ABBA droomt Muriel van een compleet ander bestaan. Tijdens een vakantie naar het idyllische Hibiscus Island ontmoet ze Rhonda (Rachel Griffiths), een voormalig schoolgenootje. Deze levenlustige kettingrookster trekt haar eigen plan en vertelt iedereen precies waar het op staat. Beïnvloedt door Rhonda’s zelfverzekerdheid en optimisme verandert de levenshouding van Muriel sterk en haar trouwfantasie wordt nog belangrijker. In Sydney hopen de dames hun dromen te verwezenlijken. Met een zorgeloze leefstijl en baantje bij de videotheek lijkt Muriel eindelijk op de goede weg. Maar dan raakt Rhonda gevangen in de wrede greep van kanker en nemen Muriels pogingen om haar fantasiebeeld daadwerkelijk in te kaderen absurde vormen aan. Wonder boven wonder valt de deur naar hun vriendschap ondanks de stroomversnelling van conflicten en misverstanden nooit in het slot.
Dat de pen van P.J. Hogan alleen groteske karakters kent, wordt bevestigd door dit debuut. Naast de alzijdige klunzigheid van het hoofdpersonage is Muriels vader een onbetrouwbare schreeuwlelijk, haar moeder de goedheid zelve en zijn de ‘schoolvriendinnen’ het kwadraat van het stereotype arrogant leeghoofd.
Als Muriel’s Wedding geen sprookje lijkt te zijn komt dat doordat die noemer vergeven is aan de gecensureerde Disney-vertalingen van volksvertellingen. Over de grauwe werkelijkheid van zaken als depressiviteit, kanker of zelfmoord wordt daar niet vaak gesproken. Juist Hogans weigering met die tendens mee te gaan, geeft Muriel’s Wedding een bezwerende zeggingskracht, zonder dat het fictieve karakter daar afbreuk aan doet.
Wijsheid ligt in Muriels woorden als zij haar nieuwe leven onder de vleugels van Rhonda beschrijft als het mooiste dat zij kent: een ABBA lied. Uiteraard kan een soundtrack vol overbekende songs en thema’s van de Zweedse popgroep dan niet uitbleven. Voor Muriel’s Wedding is dat geen probleem. De selectie gaat hand in hand met de kluchtige personages en begeleidt een geslaagd samenspel van charmante acteerprestaties en bizarre plotelementen. Want net als een ABBA lied bevat Muriel’s Wedding onzin en drama in exact de juiste verhouding.
