Na korte afwezigheid uit het epicentrum van de vaderlandse film, keerde ik vandaag met rasse schreden weer terug naar Utrecht. Een vast rondje richting het Neude rijker, was het uiteindelijk het Rembrandttheater waar ik mij als eerst vandaag mocht nestelen.
Als onderdeel van het festivalprogramma ‘Vlaamse films’ was de Vlaamse productie Dirty Mind in het festivalprogramma opgenomen. Cabaretier Wim Helsen, onder andere bekend uit De Wereld Draait Door, vertolkt in deze tweede film uit een uiteindelijk te ontstaan drieluik een sukkelige broer (Diego) van een stuntman. Wanneer deze stuntman bij wijze van cadeau een stunt door zijn broer – de sukkel dus – laat uitvoeren gaat het volledig mis: Frontaalsyndroom is het onafwendbare resultaat. De hersenbeschadiging die dit tot gevolg heeft maakt van voormalig Diego een echte Tony T: grof in de mond, voor de duvel niet bang en een echte vrouwenmagneet. De wereld op zijn kop in huize stuntman, maar de vernieuwde Diego valt langzaam maar zeker toch wel in de smaak. Zelf plukt Diego, of was het nu Tony, er ook de vruchten van: seksuele escapades zijn de orde van de dag, niet in de minste plaats vanwege zijn bijzonder rappe, rijmgevoelige tong. Leuk onderdeel van de film, dit taalgebruik. Direct ook het meest grappige, de rest van de grappen zijn soms echt te plat of flauw om de kijker aan het lachen te krijgen. Naarmate de film vordert wordt het er allemaal helaas niet echt beter op. Wim Helsen weet zijn niveau te behouden, de film zelf duurt helaas te lang. Hierdoor verzandt hij uiteindelijk in volledige absurditeit en kent hier ook zijn climax in. De beloofde tragikomedie over mannelijkheid blijft helaas wat uit, het is vooral de show van Helsen die de film nog wat weet te redden. Wel weer een lekker smerig, cynisch Vlaams sfeertje, zoals we die ook enkele jaren geleden in Koen Mortiers’ Ex Drummer tegenkwamen. In dat licht bezien is Dirty Mind nog wel de moeite van het kijken waard.
Dirty Mind
Omdat Dirty Mind langer duurde dan ik voorzien had, was het hollen geblazen naar ‘t Hoogt, waar Another Perfect World acte de présence zou geven. In deze documentaire wordt ingegaan op de enorme toename in mogelijkheden een online avatar, of alter ego, aan te maken. Dit principe is de laatste jaren onderhevig geweest aan commercialisering die tot nu toe heeft geleid tot een winst van zo’n anderhalf miljard dollar per jaar. Dit cijfer zal volgens de geïnterviewden alleen maar blijven stijgen, daar de online avatars en de hiermee commercieel uit te buiten mogelijkheden slechts zullen toenemen in de toekomst. Verschillende entrepreneurs, professoren en gebruikers komen aan het woord om hun ervaringen op het gebied van sociale spellen spelen via het internet te delen. Positief aan deze documentaire is het feit dat het geen saaie opsommingen van mogelijkheden is, maar dat er daadwerkelijk tijd besteed is aan vraagstukken met betrekking tot het online leven. Daarnaast ziet alles er ook leuk uit: continu wordt er gespeeld met een vervlechting van echte filmbeelden en digitale beelden die de daadwerkelijke filmbeelden aanvullen. Al met al aangenaam me eens niet te hoeven verplaatsen in de psyche van een karakter of dubbele bodems hoef te interpreteren. Another Perfect World is een prima lezing – bekendmaking en verdieping – over een alternatieve, digitale dimensie die voor veel mensen vooral eng, onbekend en enorm ver weg is.
Another Perfect World
Tot slot was mocht ik dan toch echt een festivalfilm van naam gaan bekijken: Carmen van het Noorden. Dit in Rotterdam gesitueerde drama is een vrije interpretatie van de stokoude, oer-Hollandse film Een Carmen uit het Noorden, uit 1919. Geen bevallige Annie Bos in de hoofdrol ditmaal, maar een veel exotischer Sanguita Akkrun. Regisseur Jelle Nesna neemt het stokje van zijn opa over, die het origineel maakte. De 2009 versie van Carmen van het Noorden speelt zich af in Rotterdam. De havenstad leent zich uitstekend voor de zwartgallige sfeer die overduidelijk als een sprei over de film heen gedrapeerd is. Doodslag, prostitutie, overspel – zaken die de film niet schuwt en overduidelijk in beeld brengt. Het verhaal concentreert zich rond Carmen, een jonge vrouw die haar geld verdient middels prostitueren – hoewel ze zelf beweert het vooral “lekker” te vinden. Politieagent Joz (gespeeld door Tygo Gernandt – en waarom die ‘z’?) blijkt vatbaar voor haar mierzoete verleidingspogingen en raakt zodoende persoonlijk betrokken bij een moordzaak. Tygo Gernandt weet mij al tijden niet echt te overtuigen als acteur en ook in deze film komt hij meer over als een puberaal zeikerd dan een harde politieagent. Jammer, want het komt de geloofwaardigheid van de film weinig ten goede. Verwacht verder ook geen diepe dialogen of spannende verhaallijnen – Carmen van het Noorden is wat dat betreft recht toe, recht aan. Wel vond ik het esthetisch een erg mooie film. Prachtige shots van de stad Rotterdam, zowel de haven als de moderne architectuur lenen zich uitstekend voor dit eigentijdse drama en een sterke soundtrack zorgt voor een jonge, modern smakende film. Wat mij het meest bij bleef van het onverwachte praatje van regisseur Nesna was dat er tijdens het produceren van de film in het bijzonder getracht werd de sfeer op straat zo realistisch mogelijk te benaderen. Nu kom ik niet dagelijks in het getto van Rotterdam, maar voor zover ik kon zien was het geschetste beeld en daarbij ook de karakterprofielen, vrij coherent. Een prima prestatie.
Carmen van het Noorden
Eigenlijk vond ik Carmen van het Noorden veel leuker dan ik vooraf verwacht had. Het verhaal is flinterdun, maar het is een flitsend, jong en modern geheel geworden zonder teveel op clichés in te spelen. Zowel jong als oud zullen uit de voeten kunnen met deze film – jong vanwege de herkenbaarheid van de karakters, oud(er) vanwege de beeldesthetiek. Geen directe ode aan het origineel, laat staan aan de opera die het origineel inspireerde (Carmen van Bizet), maar op zichzelf staand een vermakelijke film met enkele leuke ideeën. En toch, ondanks alles, ben ik nog geen festivaltopper van eigen bodem tegengekomen. Alles is gewoon net te weinig, net te lauwtjes, te vlak of te simpel. En hoewel ik weet dat ik enkele kanshebbers op het Gouden Kalf tot nu toe gemist heb, zorgt dat toch voor een wat wrange nasmaak tot nu toe.
