Filmgids.nl - Filmgids, voor filmnieuws, reviews, releases en de dvd top 10

In mijn openingsbericht over Film by the Sea mijmerde ik al weg naar mijn eerste festivalervaring, vandaag was het dan ook daadwerkelijk zo ver. Nadat gisteren, op 11 september, de eerste opening had plaatsgevonden van dé festivalfilm bij uitstek De Storm, was het vandaag vooral mezelf begeven in de luwte. Voor mij geen nadreun van een heftig openingsfeest, maar met een frisse, heldere geest de minder bewierookte films bekijken. Hoewel, een van de twee films, te weten Up – van Disney/Pixar – valt toch absoluut onder de grote producties te scharen waarmee Film by the Sea schaamteloos pronken kan. Naar verluidt de eerste drie dimensionale film (met zo’n brilletje!) die vertoond zal worden in Zeeland, met een landelijke première die pas ergens in oktober plaats heeft, mogen festivalgangers toch wel stellen dat ze hier een streepje voor hebben. Een positieve, professionele noot die het festival des te aantrekkelijker maakt.

Nadat het eerst een treinreis was die ik moest doorstaan om daadwerkelijk in Zeeland te raken, stond er nu een fiets voor me klaar voor een barre, stormachtige tocht richting Vlissingen, plaats des onheils. Eenmaal bij de bioscoop aangekomen waar het allemaal dient te gebeuren, Cinecity, bleek dat de Zeeuwen het paradepaardje van dit festival, De Storm dus, al rijkelijk omarmd hebben. Enorme posters en banieren, taxi’s die met de film adverteren en zelfs een levensechte reddingsboot midden voor de ingang van het filmtheater! De toon is gezet, dit moet hét festival worden waar het Zeeuws lijden tot nationaal symbool van eendracht gekroond zal gaan worden. De televisiereportage achteraf geeft echter nog weinig uitsluitsel wat betreft de mediale opinie betreffende De Storm. “Iedereen is altijd vriendelijk op premières,” zo stelt regisseur Ben Sombogaart. Een licht cynische maar vooral realistische benadering van de kritieken tot nu toe. Ik laat mezelf later dit festival graag onderdompelen in het drama van ’53.

Over drama gesproken: de situatie rond de verkiezingen in Iran, eerder dit jaar, was ook vrij dramatisch. Mooi moment dus om vanuit Iran wat meer charme de wereld in te zenden, de film als medium leent zich hier uitstekend voor. Kort had ik de filmbeschrijving doorgenomen en op internet las ik enkele positieve kritieken. Ik was dus voorbereid op het feit dat de film geen stroll in the parc zou zijn, maar ik was absoluut niet voorbereid op wat komen zou. Het eerste halfuur van About Elly speelt zich in een erg ontspannen tempo en sfeer af: nauwelijks een vuiltje aan de lucht, slechts een verstokt cynicus zou kunnen vermoeden dat het familiair genot dat je voorgeschoteld wordt volledig zal gaan ontsporen. En hoe. Na een opgewekte vakantiesfeer die zich laat kenmerken door saamhorigheid, muziek en dans, is het ook in About Elly het water dat voor rampspoed zorgt. Dat de Perzische Golf evenzo meedogenloos kan zijn als onze eigen Noordzee. Een uitgenodigd kindermeisje verdwijnt plotsklaps wanneer één van de kinderen van het gezin te water raakt met bijna fatale gevolgen. Naar het lot van dit kindermeisje – Elly uit de filmtitel – kan vervolgens slechts geraden worden. Des te meer omdat een nevel van mysterie haar karakter eigenlijk vanaf begin af aan omgeeft. Donkere wolken pakken zich voorts samen boven het idyllische vakantiestulpje van het voorheen zo zorgeloze gezin en ook hier kan waarlijk van een watersnoodramp gesproken worden. Of zoals de Duitstalige ondertiteling ons zo mooi weet te melden: eine Katastrophe.

About Elly

En de ondertiteling in About Elly wil wat. Op technisch vlak blijkt Film by the Sea nog niet helemaal alles op orde te hebben: vanaf begin af aan lopen de ondertitels niet synchroon met de film en bij tijd en wijle vallen deze zelfs geheel weg. Lastig, wanneer Farsi niet je sterkste punt is. Dit lijkt de filmervaring bijna te verzieken, bijna zeg, want net op tijd weet de technische dienst dit akkefietje te verhelpen. Gelukkig, ik had About Elly namelijk niet willen missen.

Het camerawerk is erg persoonlijk – de karakters in de film worden van zeer dichtbij benaderd wat de intensiteit van de film danig doet toenemen. Tevens wordt gebruik gemaakt van handcamera’s, wat schokkerige beelden oplevert. Dit trucje verwierf onder andere grote bekendheid in Festen van Thomas Vinterberg. Niet geheel vreemd dus dat ik vanwege het dramatische karakter van de film en de neerwaartse spiraal die het verhaal volgt meermalen aan dit mooie stuk Deense cinema moest denken.

Op het geluidsspoor van de film is geen plaats voor een soundtrack, wat des te meer overtuigingskracht vraagt van de acteurs, die daar meer dan glansrijk in slagen. Prachtig uitgewerkte, emotionele rollen worden met veel geloofwaardigheid op het publiek afgevuurd. Voeg hier nog de groteske, onvoorspelbare zee bij die niet alleen fysiek, maar ook qua kleurenpalet een flinke plaats in de film inneemt en het is veilig te stellen dat Iran mij niet meer zoveel verdriet deed sinds de dramatisch verlopen verkiezingen waar ik het eerder over had. Een tragische, maar oh zo mooie film. Film by the Sea verschiet zijn kruit toch niet voor het goed en wel begonnen is?

Tussendoor werd ik nog bijna verleid tot een pan met echte Zeeuwse mosselen, maar ik ging uiteindelijk voor een iets meer exotische friet met satésaus. Tijdens een filmfestival is eten vooral een primaire functie die uitgevoerd dient te worden – functionaliteit boven alles!

Up

Goed, op naar de volgende film. Om zeven uur stond Disney/Pixars Up op het programma. De laatste animatiefilm die ik zag was Ice Age 3, van Pixars grootste concurrent op animatiegebied, Dreamworks. Aangezien deze film mij (zelfs in 3D!) niet wist te bekoren, was het toch wel cruciaal dat Up de eer van de animatiefilm zou redden. Stiekem verlang ik weer terug naar de echte tekenfilms van weleer, de Disneyklassiekers, films van epische proporties doordrenkt met dramatiek en musicalelementen. Maar moderne tijden vragen om nieuwe middelen en computeranimaties zijn het helemaal tegenwoordig.

Zo ook in Up. Dit blijkt direct uit het ontwerp van de karakters, tevens mijn eerste puntje van kritiek. Alles leuk en aardig, en Pixar heeft door de jaren heen absoluut een eigen stijl ontwikkeld, ik heb mij echter nooit aan de indruk kunnen ontrekken dat deze stijl nogal generiek is. Up mist bezieling in de karakters en voelt aan als het zoveelste product in een reeks van velen. Dit gevoel wordt versterkt door het feit dat het op het gebied van grappen en grollen, iets wat een vrij inherent is aan de kwaliteit van dit soort animatiefilms, weinig nieuws onder de zon is. Het letterlijke ‘up’-gevoel komt eigenlijk alleen het eerste halfuur van de film echt tot zijn recht. Tot dat moment aan toe is het een groot, bijna sprookjesachtig avontuur.

Daarna neemt de film een wending en speelt het zich grotendeels af in een oerwoud dat bevolkt word door sprekende rottweilers en bulldogs. Een nogal vreemde en niet echt inspirerende omslag in het verhaal, en kende ik datzelfde oerwoud ook al niet uit Ice Age 3? De drie dimensionale effecten in de film zijn weinig spectaculair uitgewerkt, de helft van de tijd kon ik mijn brilletje afhouden, wat hoe dan ook mijn voorkeur geniet. Dit soort gekunstelde technische liflafjes zijn wellicht leuk voor kinderen, het maakt de film zelf er niet beter op. Up blijft zodoende een beetje in de middelmaat hangen en dat is toch jammer voor een film van dezelfde hand als bijvoorbeeld het veel leukere Ratatouille.

Eén goed, één matig. Een redelijk score op basis van twee films. Ik kijk enorm uit naar morgen, wanneer ik een strak geregisseerd filmprogramma op stapel heb staan. Graag tot dan!