Na tal van negatieve nieuwsberichten uit Iran (geweld bij presidentsverkiezingen en een vliegtuigramp) hier dan een positieve bijdrage. Het komt van de hand van schrijver en regisseur Majid Majidi wiens The Song of Sparrows (Avaze gonjeshk-ha) de Iraanse inzending is voor de Oscar voor beste buitenlandse film. Het is een kleine film, maar één die weet te overtuigen.
De wat oudere, door het leven getekende Karim (Reza Naji) werkt op een struisvogelboerderij. Als er een vogel ontsnapt, wordt hij ontslagen en moet hij als kostwinnaar van een gezin met drie kinderen op zoek naar een andere baan. Nadat verscheidene zoekpogingen naar het beest op niks zijn uitgelopen rolt hij vrij eenvoudig in het beroep van brommertaxichauffeur. Met daarnaast nog een aantal kleine handeltjes van hemzelf en zijn vrouw lukt het financieel op die manier redelijk. Karim heeft echter veel meer aan zijn hoofd: zijn oudste dochter heeft een nieuw gehoorapparaat nodig en zijn zoon doet alles behalve datgene wat hij mag.
De film won al diverse prijzen. De Zilveren Beer bijvoorbeeld, voor beste acteur voor Naji. Het is begrijpelijk, al is Karim soms iets te schreeuwerig, hij weet toch ook zijn zachtaardige kant goed neer te zetten. Daarnaast leveren de andere acteurs, inclusief de kinderen, eveneens verdienstelijk werk. De cinematografie van Tooraj Mansouri is over het algemeen wat statisch maar degelijk. Zo af en toe echter, laat hij de ongerepte pracht van Iran zien. Hij kiest voor spaarzaam omgaan met mooie, extreme totaal shots. Het werkt.
Regisseur Majid Majidi wordt op dit moment gezien als één van de meest invloedrijke Iraanse regisseurs. Zijn eerdere film Children of Heaven (1997) werd genomineerd voor een Oscar en ook Baran (2001) ontving enkele gerenommeerde nominaties. Dat Majidi in staat is om een politieke ongeladen film over een man en zijn gezin te maken in het politiek altijd roerige Iran, verdient een grote pluim. Los daarvan is de film ook gewoon dik in orde. Dat het geen meesterwerk is geworden, komt vooral omdat de film nergens echt vernieuwend of inspirerend is. Het wordt nooit echt sprankelend. Het verhaal kabbelt wat te veel voort, maar blijft desondanks boeiend. Dit komt zeker ook door de afwisseling van tegenslagen en humor, hetzij van de personages of de situaties waar ze in belanden. Zo gezien blijft The Song of Sparrows tot het bittere eind hoop scheppen. Hij is er dus toch, die politieke boodschap.
Bekijk de trailer
