Hooggespannen verwachtingen na een ontzettend succesvolle film komen wel vaker voor. Zo ook bij Transsiberian, die als de opvolger moet dienen van de in 2004 uitgebrachte psychologische thriller The Machinist. Regisseur Brad Anderson komt 4 jaar later aandraven met een nieuwe thriller maar ditmaal in een misdaadverhaaltje. Of hij net zoals zoveel andere regisseurs de (te) hoge verwachtingen niet volledig kan invullen, wordt hieronder uit de doeken gedaan.
Als je naar het plot kijkt, doet het denken aan één of andere tweederangs horrorfilm. Nadat ze een tijd in China hadden gewerkt, keren Roy en zijn vrouw Jessie terug naar huis, gebruik makend van de Transsiberische express. Na een tijdje loopt het echter fout wanneer Roy te laat terug is voor de trein tijdens een tussenstop. Ze vinden elkaar al snel terug bij de volgende halte en ontmoeten daar enkele nieuwe mensen. Al snel wordt echter duidelijk dat deze niet enkel vriendelijke bedoelingen hebben met ons protagonistenkoppel.
Een gegeven dat op zijn zachts gezegd redelijk standaard aandoet. Een horrorfilm wordt het (misschien wel gelukkig) echter nooit. Wat de film goed doet, is de spanningsopbouw. De film komt redelijk traag op gang om dan al snel steeds meer tekenen van onrust te vertonen. En die onderhuidse spanning is dan ook serieus voelbaar en de opgeroepen sfeer mag er ook zeker wezen. Ook de mooie plaatjes zorgen ervoor dat het een meer dan aangename kijkervaring was. Maar dan loopt het mis. Steeds meer ontstaan er situaties die niet geloofwaardig overkomen en de vreemde handelingen van de personages, doen er dan ook geen goed aan. De voorspelbaarheid en de voorgekauwde ‘goed vs. kwaad’-thematiek doet eerder denken aan een ouderwetse Hitcockiaanse thriller uit de jaren 30. En dat is zeker niet positief bedoelt in dit geval.
Uiteindelijk is het best jammer. De film had voldoende potentieel om er iets moois van te maken. De acteerprestaties waren over het algemeen goed, met name van Woody Harrelson (Roy) en Ben Kingsley (Grinko). Jammer genoeg is de overhysterische Emily Mortimer (Jessie) een extra reden om het niveau van de film naar beneden te halen. Ook het leuke uitgangspunt en de goede opbouw van de film deden het beste vermoeden. De jammerlijke tweede helft en het snel bijeengeraapte einde zorgen er echter voor dat van een goede film nauwelijks sprake is. Transsiberian is dan ook een gemiste kans voor Anderson om een tweede keer echt te scoren en een teleurstelling als je iets verwachtte in de lijn van het sterke The Machinist.
Bekijk de trailer
