Regisseur Federico Fellini staat bekend om zijn vaak eenvoudige verhaaltjes die opgefleurd worden met clowneske personages en surrealistische taferelen. Dergelijke eigenschappen zijn ook weer terug te vinden in Il Bidone. Deze film is het tweede deel uit Fellini’s trilogie van de eenzaamheid, omgeven door de pareltjes La Strada en La Notti di Cabrira.
In Il Bidone maken we kennis met drie oplichters die zichzelf als priesters verkleden om mensen via smoesjes geld afhandig te maken. Het lijkt ze voortdurend voor de wind te gaan totdat bendeleider Augusto op een dag zijn dochter opnieuw ontmoet. Schuldgevoelens maken zich meester van de oude man en de samenwerking lijkt op de klippen te lopen. Wanneer hij zich vervolgens inlaat met onbekenden, gaat het echter echt fout.
Het verhaal is meteen één van de pluspunten van de film. Het is weliswaar redelijk rechtlijnig maar gelukkig boeit het gedurende de hele film. Eén van de krachtpunten van Fellini is dat hij erin slaagt om een simpel verhaal een extra dimensie te geven, door het creëeren van geweldige scènes. Scènes die ogenschijnlijk niets concreets toevoegen aan het verloop van het verhaal, maar op zichzelf de film verrijken. Voornamelijk de toegevoegde dansscène, het zinloze gebabbel, de chaotische situaties en vooral de humor, weten dit te bewerkstelligen. Al mogen de zijpersonages zich wel iets minder clownesk en stereotiep gedragen.
In tegenstelling tot het verhaal en de uitwerking, is de cinematografie toch een pijnpunt. Er valt qua beelden weinig te beleven en ook de soundtrack is niet om over naar huis te schrijven. Al wordt er wel mooi gespeeld met de muziek bij een keerpunt in de film, wanneer de muziek vervangen wordt door een doodse stilte. De film heeft dus duidelijk zijn grondslagen in het neorealisme, maar krijgt bij zijn uitwerking een typische Fellini-touch mee.
Il Bidone heeft in tegenstelling tot de andere films uit de trilogie iets minder dramatische momenten en meer humor. Vandaar dat de term tragikomedie wellicht de lading dekt, maar de nadruk ligt toch op het laatste. Leuke film met vooral een sterk thema, waarbij de juiste snaar geraakt wordt. Al doet het misschien net iets onder voor Fellini’s andere films met dezelfde thematiek.
