Na zes speelfilms en drie films in samenwerking met andere regisseurs, komt Federico Fellini met zijn 8.5e film aanzetten in 1963. Dit verklaart al meteen de titel Otto e Mezzo en etaleert hiermee gelijkertijd de autobiografische kant van wat waarschijnlijk het magnum opus is van één van de grootste Italiaanse regisseurs uit de filmgeschiedenis. Bovendien lijken ook hedendaagse filmmakers als David Lynch goed gekeken te hebben naar de narratieve structuur van deze film.
Bij de bespreking van de plot kunnen we eigenlijk niet zo heel veel kwijt over het verhaal van de film zelf. Waar we wel over kunnen uitweiden is de opzet en het doel van de film, die wel erg bijzonder zijn. Deze film kwam mede tot stand door een writer’s block in Fellini’s carrière en handelt over het maken van een film. Of beter gezegd over de onmogelijkheid hiervan door een gebrek aan creativiteit bij de regisseur. In Otto e Mezzo speelt Marcello Mastroianni de sterren van de hemel als Guido, een regisseur die na zijn laatste succesfilm er even tussenuit moet. Weg van alle stress die de filmwereld met zich meebrengt. Helaas denken zijn ex-medewerkers hier anders over en die reizen hem achterna opzoek naar nieuw werk. Al snel zijn er plannen voor een nieuw project waarin een enorme installatie dienst zal doen als ruimteschip. Het probleem is echter dat Guido geen flauw idee heeft waarover zijn film in godsnaam zal gaan…
Otto e Mezzo is zoals hiervoor reeds benoemd autobiografisch. Niet enkel door het feit dat het gaat over het maken van een film, maar ook omdat er voortdurend scènes in zijn verweven uit Fellini’s jeugd. Deze herinneringen zien er vaak erg leuk uit en roepen een nostalgisch sfeertje op. De combinatie tussen de tegenwoordige tijd en de herinneringen wordt op zijn beurt nog eens aangevuld met droomscènes, die vaak erg geinig en absurd zijn. Met name tijdens de scènes met Guido als ultieme casanova met een gigantische harem zorgden voor een constante glimlach bij ondergetekende. Om nog maar over de geweldige en absurde begin- en eindscène te zwijgen. Start zeker niet met verkeerde verwachtingen. Een structureel, logisch plot is nauwelijks te bespeuren. De film oogt, zeker de eerste maal, erg verwarrend en chaotisch. Door de constante toevloed aan personages die allemaal met Guido willen samenwerken of converseren wordt de stressfactor geweldig de hoogte in gestuwd. Welkom in de drukke wereld van een beroemde regisseur, zeg maar.
Hoewel de film op visueel vlak nergens echt speciaal is, zijn de zwart/wit beelden vaak mooi en sfeervol. De soundtrack daarentegen is goed gekozen en draagt zonder meer bij aan het speelse karakter van de film. Over de acteerprestaties moeten we eigenlijk met geen woord reppen. Iedereen speelt erg sterk en vooral Mastroianni doet het erg goed als de verwarde en getormenteerde (dit klinkt erger dan het is) regisseur.
Otto e Mezzo doet het vooral goed op het vlak van wat er te zien is. De manier waarop het is gepresenteerd is van minder belang. Al zorgt de mix van beide ervoor dat het gedurende de gehele lengte boeiend blijft, met enkele geweldige uitschieters van scènes. Voor de extra’s moet je het zeker niet doen. Die zijn met een trailer, biografie, fotogalerij en een Lost Ending van 50 minuten (bestaande uit foto’s en commentaren) niet veel soeps. Wil je echter kennis maken met één van de meest bijzondere films uit de (Italiaanse) filmgeschiedenis, dan zou ik niet twijfelen. Meesterwerk van Fellini, dat met zijn mix van een bijzonder thema, lichte absurditeit en gecontroleerde chaos zorgt voor een unieke filmbelevenis.
